บทที่29 พวกเธอกลับไปให้หมด

เวินหน่วนจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

เธอแคร์มาก.

เห็นเจียงอี้กับหลี่เวยอันทะเลาะกัน เวินหน่วนก็ไม่สามารถทำไม่ไม่เห็นได้อีกต่อไปแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเธอ งั้นเธอก็ต้องมาแก้ไขเอง

“พวกเธอหยุดพูดได้แล้ว พวกเธอสองคน ฉันจะไม่ไปกับใครทั้งนั้น”

บทที่30 เธอหยุดคิดที่จะหนี

เวินหน่วนกลับไปถึงเมืองวันนั้นตอนกลางคืน

เธอไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ของเจียงอี้แต่กลับไปที่บ้านของตัวเอง

ห้าทุ่ม ดึกเกินไปแล้วพรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยโทรไปหาเจียงอี้กับหลี่เวยอันก็แล้วกัน

เธอหายไปเวลาครึ่งปีนี้ แม่ของเธอแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว โชคดีที่เธอกลับมาโ

บทที่31ฉันท้องลูกของเขา

เจียงอี้ลงจากรถเธอนึกว่าเจียงอี้เดินออกไปไกลแล้วแต่ผ่านไปประมาณสามสิบวินาทีเขาก็กลับมาเปิดประตูรถแล้วยืนหน้าเข้ามาหอมที่หน้าผากเธอแล้วพูดว่า“รอฉัน”

เวินหน่วนหน้าแดงและร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเหมือนกันสำลักพริกเหงื่อไหลเต็มไปหมด.

เจียงอี้ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย.

เ