บทที่28 ทะเลาะวิวาท

ในวินาทีที่เจียงอี้เห็นหลี่เวยอันนั้นสายตาก็เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที.

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “มาได้เร็วดีนี่”

หลี่เว่ยโมโหหนักมาก “เจียงอี้ แกมันสารเลว แกให้อาจารย์หลินหลอกฉันกลับไป”

“แกมันโง่เอง” ในมือเจียงอี้ถือดอกไม้อยู่ชิ่นึง ในเมืองนี้มีร้านดอกไม้อ

บทที่29 พวกเธอกลับไปให้หมด

เวินหน่วนจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

เธอแคร์มาก.

เห็นเจียงอี้กับหลี่เวยอันทะเลาะกัน เวินหน่วนก็ไม่สามารถทำไม่ไม่เห็นได้อีกต่อไปแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเธอ งั้นเธอก็ต้องมาแก้ไขเอง

“พวกเธอหยุดพูดได้แล้ว พวกเธอสองคน ฉันจะไม่ไปกับใครทั้งนั้น”

บทที่30 เธอหยุดคิดที่จะหนี

เวินหน่วนกลับไปถึงเมืองวันนั้นตอนกลางคืน

เธอไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ของเจียงอี้แต่กลับไปที่บ้านของตัวเอง

ห้าทุ่ม ดึกเกินไปแล้วพรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยโทรไปหาเจียงอี้กับหลี่เวยอันก็แล้วกัน

เธอหายไปเวลาครึ่งปีนี้ แม่ของเธอแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว โชคดีที่เธอกลับมาโ