บทที่20 ขอร้องคุณอย่าทำแบบนี้

เจียงอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เอาแต่ใจ อย่างไม่ต้องสงสัย

ช่วงเวลาที่เวินหน่วนไปจากเขานั้น เขามักจะรู้สึกว่าชีวิตของเขาเหมือนกับมีอะไรบางอย่างขาดหายไป

ตื่นมาตอนเช้า ก็ไม่เห็นเวินหน่วนที่รอเขาทานข้าวอยู่ในห้องอาหาร บทที่เธอยังไม่จากมานั้น เธอมักจะคอยเตรียมอา

บทที่21เธอไม่เชื่อฉันหรอ

/

น้ำตาอันร้อนผ่าวไหลริน.

เจียงอี้หยุดชะงัก.

เขาขมวดคิ้ว.

ที่ผ่านมาเขาตกลงทำร้ายเธอไปเยอะแค่ไหน?ทำให้เธอถึงขนาดแค่ถูกจูบก็น้ำตาไหลพรากไม่หยุด……

สายตาของเจียงอี้หมองลง.

เขาก้มหน้าลงจูบไปที่ใบหน้าของเวินหน่วนอย่างอ่อนโยนจูบอย่างระมัดระวังเบาๆช้

บทที่22ไม่ใช่ไม่รักแต่รักไม่ได้

เวินหน่วนที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงอี้ค่อยๆสงบลงแต่ร่างกายของเธอนั้นยังคงสั่นอยู่นิดๆยังไงซะก็ตามเมื่อก่อนมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเยอะเกินไปร่างกายของเธอนั้ยังคงยอมรับเขาไม่ได้ร่างกายยังคงเกร็งอยู่เหมือนเดิมเหมือนราวกับว่าเป็นหนามที่กำลังคอยปกป้องตัวเองอยู่.

เธ