บทที่19 เป็นหนี้กรรมที่ชดใช้ไม่มีวันหมดเสียจริงๆ

เจียงอี้รับรู้ถึงร่างกายที่สั่นเทาของเวินหน่วน

เธอกำลังกลัวเขา

ในใจของเจียงอี้ราวกลับมีหนามแหลมคม นิ้วมือของเขาเพิ่มสัมผัสที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น ลูบเบาๆที่หน้าผากแล้วไล่มายังริมฝีปากแห้งๆของเธอ เขากล่าวกับเธอ "คุณวางใจเถอะ วันนี้ผมจะไม่ทรม

บทที่20 ขอร้องคุณอย่าทำแบบนี้

เจียงอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เอาแต่ใจ อย่างไม่ต้องสงสัย

ช่วงเวลาที่เวินหน่วนไปจากเขานั้น เขามักจะรู้สึกว่าชีวิตของเขาเหมือนกับมีอะไรบางอย่างขาดหายไป

ตื่นมาตอนเช้า ก็ไม่เห็นเวินหน่วนที่รอเขาทานข้าวอยู่ในห้องอาหาร บทที่เธอยังไม่จากมานั้น เธอมักจะคอยเตรียมอา

บทที่21เธอไม่เชื่อฉันหรอ

/

น้ำตาอันร้อนผ่าวไหลริน.

เจียงอี้หยุดชะงัก.

เขาขมวดคิ้ว.

ที่ผ่านมาเขาตกลงทำร้ายเธอไปเยอะแค่ไหน?ทำให้เธอถึงขนาดแค่ถูกจูบก็น้ำตาไหลพรากไม่หยุด……

สายตาของเจียงอี้หมองลง.

เขาก้มหน้าลงจูบไปที่ใบหน้าของเวินหน่วนอย่างอ่อนโยนจูบอย่างระมัดระวังเบาๆช้