บทที่ 17

บทที่17 ผมคือสามีของเธอ

เจียงอี้ไม่ได้สนใจการกระทำของเวินหน่วน แต่กระชับแขนอุ้มเธอไว้แน่น

หลินหมิงที่มาส่งอาหารเช้าให้กับเวินหน่วน เดินมาเห็นเจียงอี้กำลังอุ้มเวินหน่วนอยู่ที่หน้าห้อง

หลินหมิงจึงรีบตะโกนถามเจียงอี้ขึ้น "คุณเป็นใคร? วางคุณครูเวินลงเดี๋ยวนี้"

เจียงอี้กวา

บทที่ 18

บทที่18 ไตอีกข้างหนึ่งของคุณไปอยู่ที่ไหนแล้ว

เวินหน่วนยังคงดิ้นรนที่จะไม่ยอมขึ้นรถลาก

เจียงอี้จึงจับเธอให้ขึ้นมานั่งอยู่บนรถลาก

เจียงอี้เอ่ยบอกกับหลินหมิงด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “คุณครูหลินใช่ไหม? รอซักพักจะมีคนมาหาเวินหน่วน รบกวนคุณช่วยบอกกับเขาไปว่า เวินหน่วนกลับไปในเมืองก

บทที่ 19

บทที่19 เป็นหนี้กรรมที่ชดใช้ไม่มีวันหมดเสียจริงๆ

เจียงอี้รับรู้ถึงร่างกายที่สั่นเทาของเวินหน่วน

เธอกำลังกลัวเขา

ในใจของเจียงอี้ราวกลับมีหนามแหลมคม นิ้วมือของเขาเพิ่มสัมผัสที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น ลูบเบาๆที่หน้าผากแล้วไล่มายังริมฝีปากแห้งๆของเธอ เขากล่าวกับเธอ "คุณวางใจเถอะ วันนี้