บทที่11 ฉันต้องไปแล้ว

อากาศเดือนกันยายน ใบหน้าเด็กน้อย จะว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนไปจริงๆ

วันที่เวินหน่วนจะต้องออกจากโรงพยาบาล ฝนตกแรงมาก ทั้งเมืองAชุ่มชื่นไปด้วยแหล่งน้ำ

เจียงอี้ติดประชุมสำคัญ เขาจึงส่งบอดี้การ์ดมารับเวินหน่วนและลูก

เวินหน่วนตื่นขึ้นมาเก็บของตั้งแต่เช้าตรู่ จริงๆ

บทที่12 ชีวิตที่เหลืออยู่ผมไม่คิดจะปล่อยคุณไปอยู่แล้ว

เจียงอี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองขับรถฝ่าไฟแดงมากี่จุด

เขาเพียงแต่คิดมาตลอดทางว่าไม่ว่าจะอย่างไร เวินหน่วนก็จะไม่มีทางไปจากเขาได้

ผู้หญิงคนนั้นพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา แล้วเธอจะมาไปจากเขาง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

แล

บทที่13 ทำไมคุณถึงชอบทำให้ผมเจ็บปวดแบบนี้เสมอเลย

เจียงอี้ยืนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยอย่างเงียบๆ

เขานึกถึงการกระทำที่ผ่านมาไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ของเวินหน่วน

แม้ว่าเขาจะทรมานเธอในทุกวัน แต่เธอกลับยังคงเป็นคนทำอาหารเช้าให้เขาเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยได้แตะมันเลยซักครั้งก็ตาม แต่เธอก็ยังค