บทที่ 509 การอยู่เคียงข้างกันเป็นการแสดงความรักที่ยาวนานที่สุด 2

หนูน้อยใช้มือเล็กๆนั้นปาดน้ำตาที่ไหลมาจากไหนไม่รู้บนหน้าอำเภอพัดรัก

“คุณพ่อไม่ร้องไห้ คุณพ่อร้องจนสิบห้าเสียใจแล้ว!” หนูน้อยค่อนข้างชอบอำเภอพัดรัก เขาอยู่ด้วยกันมาตลอดห้าปี ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่เคียงข้างมาตลอด ไม่มีอะไรที่

บทที่ 510 สิบห้าไปหาพ่อแล้ว

“แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่อยากขอพร รอดึกกว่านี้หน่อยได้ไหม?” คำพูดของหนูน้อย ทำให้วัจสาใจไม่ดี

คืนนี้ วัจสานอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าลูกของเธอที่อยู่กับอำเภอพัดรักนั้น จะขอพรอะไรไป

ตะวันลูกของเธอเป็นเพียงเด็กน้อยอายุห้าขวบเท่านั้น จะสู้ชายหนุ่มร่างกายกำยำได้อย่างไร?

บทที่ 511 สิบห้าไปหาพ่อแล้ว 2

“สิบสองจะบอกทางเขาไหม? สิบห้าจะหาธัชชัยเจอใช่ไหม?” วัจสาร้อนรนจนยากที่จะสงบใจ พยายามสงบสติอารมณ์

อำเภอพัดรักพยักหน้า “เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว”

“คุณพรมมิน ฉันเป็นแม่ของตะวัน ฉันไม่ต้องการให้เขาเจอกับธัชชัยได้ไหม?” วัจสาขอร้อง

อำเภอพัดรักวางไวน์ในมือลง