บทที่ 47 ตักอาหารให้กับเขา

เห็นวัจสาออกมาจากห้องครัว สีหน้าของธัชชัยจึงดีขึ้นมาบาง แต่ว่าเวลาที่เผชิญหน้ากับเธอ สีหน้ายังคงต้องเย็นชาอยู่ ราวกับตำหนิเธอที่ทิ้งเขาไว้อยู่ตรงนี้

“ไปไหนมา?” น้ำเสียงเย็นชาทำเอาคนตกใจกันหมด

วัจสายังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบรับ ภาวิณีก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

บทที่ 48 สงสัยในความสามารถของฉัน

ธัชชัยพยักหน้าแล้วพูดว่า “ดีมาก ถ้าหากว่าเธอยืนยันว่าจะค้างอยู่ที่นี่ ถ้าอย่างนั้นเงินหนึ่งพันล้านนี่ฉันว่าฉันเอาไปทำธุรกิจกับคนอื่นดีกว่า”

คำพูดนั้นของเขาจบลง สีหน้าของทุกคนนั้นห้องนั้นก็เปลี่ยนเป็นสมหวังขึ้นมา

ฟันขาวสะอาดของวัจสากัดลงไปที่ริมฝีป

บทที่ 49 สร้างโอกาสให้กับพวกเขา

วัจสาทรมานกับความคิดแบบนี้มามากพอแล้ว รู้ดีว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ที่อยู่บนรถเมื่อกี้นี้ เธอสามารถออกมาได้แล้ว ทำไมถึงยอมรับการกระทำที่สนิทสนมของผู้ชายคนนั้นได้ล่ะ?

วัจสาไม่กล้าคิดถึงความรู้สึกที่คลุมครือที่อยู่ส่วนลึกเข้าไปในหัวใจ เหมือนกับว่าไม่อยากให้มันร