บทที่ 452 เจอพวกเขาแล้ว

“วัยรุ่น สักวันพวกแกจะต้องชดใช้ให้กับความบ้าคลั่งของตัวเอง!”

อำเภอพัดรักจับลูกประคำไม้ในมือเล่น หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ใจของเขาก็ยากที่จะสงบลง มีเพียงลูกประคำนี้เท่านั้นที่พอจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของในใจของเขา และทำให้ใจของเขาสงบลงได้

“ฉันบ

บทที่ 453 เจอพวกเขาแล้ว 2

เรือที่แล่นอยู่หยุดลง แล้วธัชชัยก็ถูกใครสักคนลากขึ้นไปบนเรือที่หรูหรา

จากความสูงของบันไคเชื่อม ตอนนี้เขาคงกำลังถูกคนลำเลียงไปเรือด้านล่าง

“ธัชชัย...”

เสียงร้องที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ธัชชัยใจกระตุกวูบ

เป็นพี่ชายของเขา วรพล

ถึงแม้ว่าเขายังถูกค

บทที่ 454 ยิงมาบนตัวฉันเถอะ

“ในนี้มีกระสุนสามนัด ฉันไม่รับประกันว่าจะยิงไปบนตัวพวกเขาหรือไม่ ต้องดูอารมณ์ฉันก่อน”

“แกร๊ก” เป็นเสียงที่ปืนในมือของอำเภอพัดรักถูกชักเตรียมไว้เรียบร้อย

“อำเภอพัดรัก นายบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคนที่ฉันเลือก จะมีชีวิตต่อได้?” เสียงของธัชชัยเต็มไปด้วยความโกรธ ตะ