บทที่ 450 ตายเพราะขาดออกซิเจน

“อืม… เหมือนฉันจะรู้สึกได้…”

วัจสาวางชามลง การขยับขึ้นลงของหน้าอกขยายมากขึ้น จมูกไม่เพียงพอต่อการหายใจให้ร่างกายแล้ว วัจสากุมที่หน้าอกเอาไว้ เธอเริ่มที่จะหายใจทางปาก!

“อำเภอพัดรัก นายต้องการทำอะไรกันแน่?”

ธัชชัยมองออกว่าวัจสาและวรพลผิดปกติไป ทั้งสอ

บทที่ 451 ตายเพราะขาดออกซิเจน 2

ในห้องปิดกั้นบนทะเล วรพลหอบมาก ถึงแม้ว่าเขาพยายามควบคุมแล้วก็ตาม

“วัจสา... วัจสา...” วรพลเรียกวัจสาด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา

วัจสาที่ฟุบอยู่กับหัวเข่าของเขาได้ยินแล้ว เธอลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ลำบากมากเกินไป ขาดอากาศเหมือนทุกการขยับตัวของเธอต้องใช้แรงทั้

บทที่ 452 เจอพวกเขาแล้ว

“วัยรุ่น สักวันพวกแกจะต้องชดใช้ให้กับความบ้าคลั่งของตัวเอง!”

อำเภอพัดรักจับลูกประคำไม้ในมือเล่น หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ใจของเขาก็ยากที่จะสงบลง มีเพียงลูกประคำนี้เท่านั้นที่พอจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของในใจของเขา และทำให้ใจของเขาสงบลงได้

“ฉันบ