บทที่ 45 นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสิ่งที่คิดในตอนกลางวันจึงนำพามาให้ฝันในตอนค่ำคืนหรือไม่

ค่ำคืนในวันเดียวกันนั้นวัจสาฝันว่าอัศวินคอยปกป้องรักษาตัวเธอ หากเทียบกับเจ้าชายแล้ว เธอชอบอัศวินมากกว่า เป็นเพราะว่าอัศวินให้ความรู้สึกปลอดภัยมากกว่า

อัศวินผู้นั้นขี่ม้าตัวสู

บทที่ 46 ไปร่วมงานเลี้ยง

อย่างไรก็ตามวัจสาก็พูดกับธัชชัยไปแล้ว เขาไม่ไป เธอก็ไม่มีทางอื่นแล้ว เห็นแก่หน้าของวรพล คุณน้าก็คงไม่ตำหนิอะไรเธอ

สีหน้าของธัชชัยสวมเสื้อผ้าอย่างเป็นทางการที่ยืนอยู่นั้นก็ค่อยๆ แสดงออกมายากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ธัชชัยมองวัจสาด้วยหางตาแล้วพูดว่า “เรื่องเล็

บทที่ 47 ตักอาหารให้กับเขา

เห็นวัจสาออกมาจากห้องครัว สีหน้าของธัชชัยจึงดีขึ้นมาบาง แต่ว่าเวลาที่เผชิญหน้ากับเธอ สีหน้ายังคงต้องเย็นชาอยู่ ราวกับตำหนิเธอที่ทิ้งเขาไว้อยู่ตรงนี้

“ไปไหนมา?” น้ำเสียงเย็นชาทำเอาคนตกใจกันหมด

วัจสายังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบรับ ภาวิณีก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน