บทที่ 42 หึงหวง

“ธัชชัย คุณ... ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” วัจสายังคงต่อสู้ขัดขืนต่อไป

ธัชชัยสูดหายใจเข้าลึกๆ คำหนึ่ง ถูกเธอเสียดสีโดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่ายังไม่สามารถเผด็จศึกเธอได้ ทำได้เพียงพูดเสียงต่ำว่า “วางใจเถอะ ฉันไม่ทำอย่างนั้นกับคุณหรอก ร่างกายของคุณยังไม่สะดวกใช่ไหม?”

เขาทำได้เพีย

บทที่ 43 ส่งขนมถึงหน้าประตู

ภาวินีรับขนมมา ทว่าในใจกลับเลี่ยงความกังวลใจไม่ได้ “ถ้าหากเขาปฏิเสธฉันอีกครั้ง ฉันจะทำอย่างไรดีล่ะ?”

ธัชชัยดูเป็นคนอารมณ์เย็นชา เป็นธรรมดาที่ผู้หญิงคนไหนก็ควบคุมหรือด่าเข้าได้ทั้งนั้น

วราลียื่นมือออกไป ตีมือหลังมือเธอเบาๆ “เด็กโง่ พวกเธอเป็นเจ้าบ่าวเจ้

บทที่ 44 ออกหน้าแทนเธอ

ห้องรับแขกของบ้านตระกูลศรีทองใหญ่มาก โซฟาก็กว้างมากด้วย แต่ว่ารสรินกลับทำเหมือนกับว่ามันแคบมาก เธอต้องการเข้าไปนั่งข้างๆ ธัชชัย และก็ยังใช้ความอายุยังน้อยแต่ร่างกายก็พัฒนามาได้ดี ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ๆ แขนของธัชชัย

“นี่เป็นขนมกีวี่ที่ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อทำมัน