บทที่ 315

กินไม่ลง 2

เมื่อวัจสาตื่นขึ้นมา ก็พบกับแสงแดดอบอุ่น ที่ทั้งอ่อนหนุ่มและแข็งแรง เธอชอบแสงแดดยามเช้า มันทำให้ห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น เธอเป็นคนที่รักในชีวิตกระตือรือร้นคนหนึ่ง

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีเวลามากที่จะเพลิดเพลินกับแสงแดดยามเช้าของที่นี่ เพราะด้วยเจ้าตัวน้อยในท้องได้อายุได้สา

บทที่ 316

แบบนี้มันน่าพูดไหม

ได้ยินที่กนิษฐาถาม หัวใจวัจสาเต้นแรงด้วยความเจ็บปวด

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เชื่อว่าเขาจะทิ้งพี่ชายของเขาเพื่อที่จะไปเสาะหาดอกไม้ริมทางอย่างที่เขาว่าก็ตาม

ธัชชัยเพียงแค่รับเอาผู้เช็ดมือมาจากป้าอ้อย หลังจากเช็ดมือจนสะอาดแล้ว ก็อย่างที่วัจสาคิดเอาไว้นั่นก็คือเขาก

บทที่ 317

แบบนี้มันน่าพูดไหม

“ฉันไปโรงเรียนก่อน พวกคุณค่อยๆ กินกันหล่ะ” เธอรีบพูดทิ้งคำเหล่านี้เอาไว้ก่อนจะ รีบหยิบกระเป๋าและเดินออกไป

คุณผู้หญิงคะ ไม่งั้นก็เอาเค้กเผือกม่วงไปด้วยสิคะ ฉันเพิ่งทำมันเสร็จ แล้วก็ยังมีกุ้งม้วนที่คุณชอบด้วยนะคะ” เห็นเธอรีบเดินบึ่งออกจากบ้าน ป้าอ้อยก็รีบส่งของท