บทที่ 137 ไม่ทำอะไรมิดีมิร้าย

“ธัชชัย… ฉันขอกระจก… ฉัน… ฉันอยากดู…”

วรพลพลันนึกขึ้นมาได้ เขาดิ้นอยู่บนเตียง แต่ผิวของเขายังคงตึง ยากที่จะขยับ ผิวบางส่วนก็ติดกันอยู่ ขยับไม่ได้

ธัชชัยไม่คิดว่าจะหยิบกระจกให้เขา เพียงแค่บอกกับเขาว่า “รีบหายถึงจะเป็นทางเดียวของพี่ในตอนนี้ เพราะบนโลกนี้ ม

บทที่ 138 ค่อยๆ กินเธอทีละคำ

กนิษฐามองผู้ชายที่อยู่ด้านบนด้วยความรู้สึกล้ำลึก ทุกคำพูดและการกระทำของเขาดึงดูดเธอ อยากจะกลายร่างเป็นนางพญาแล้วจับเขากินไปทั้งตัว ให้เขากลายเป็นของเธอคนเดียว

แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

“ธัชชัย นายนี่ช่างยั่วยวนจริงๆ นายรู้ไหม? ฉันอยากจะกินนายทั้งเป็น!” กน

บทที่ 139 เจอตัวคุณชายเอง อึ้งไปเลยใช่ไหม

โรงอาหารในตอนกลางวันคนเยอะมาก

วัจสานั่งคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งแวววัยเข้ามาเรียก “คิดอะไรอยู่? วันนี้เหม่อทั้งวันแล้ว” ฉันหยิบของออกจากถาดอาหาร

“นี่ ดูสิฉันซื้ออะไรมา? ไก่นิวออลีนที่เธอชอบไง แล้วยังมีสลัดผลไม้ที่ต่อคิวโหดแสนโหดอีก