บทที่ 452

บทที่452 ฝันร้ายของคนตระกูลวีรภัทรเมธี

“ปู่อยากให้เธอคลอดลูก” ท่านจิรชยากล่าวพร้อมถอนหายใจ

จิดาภานึกคิดและพยักหน้าตกลง

ญาณิดาที่ได้ทำผิดครั้งใหญ่ หากท่านจิรชยาพูดว่าจะจัดการกับเธอขั้นเด็ดขาด เช่นนั้นต่อให้ญาณิดาจะแสร้งทำต่อไป ก็คงไม่ได้อะไรกลับมาเช่นกัน เช่นนั้นปล่อยให้เธอจ

บทที่ 453

บทที่453 ผิดหวังอย่างถึงที่สุด

ญาณิดามีความสุขจนลืมไปเสียสิ้น จนไม่ได้สนใจรุจาภาที่ข่มกลั้นความกรุ่นโกรธ และไม่ได้รู้สึกว่ารุจาภากำลังจะต่อกรกับเธอ

ไม่กี่นาทีให้หลัง รุจาภาก็มายังห้องของท่านจิรชยา

“คุณพ่อเรียกฉันหรือคะ”

“เข้ามาเถอะ” ท่านจิรชยากระแอมไอเพื่อบอกให้เธอปิด

บทที่ 454

บทที่454 เขาต้องบังคับเธอสักครั้ง

เจนจิราชะงักฝีเท้า ก้มหน้าและหันหลังในทันที สายตาเผยแววมุ่งมั่น เธอรู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างนี้ไม่ได้

“ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ คุณเป็นราชาแห่งวงการภาพยนตร์ผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเป็นเพียงผู้ช่วยตัวเล็กๆ คุณจะทนกับฉันไปได้นานสักแค่ไหนกันเชียว...”