บทที่ 367

บทที่367 ความหวังใหม่

“ผมไม่เป็นอะไรครับ” สมภพตอบกลับเสียงเย็นเพียงไม่กี่ประโยค และหันมองไปนอกหน้าต่าง โดยไม่หันมามองเธออีก

เจนจิราคิดว่าเขาโกรธ รู้สึกว่าบรรยากาศในรถเริ่มเย็นลง จึงไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำ

แต่ภายในหัวของสมภพกำลังใคร่ครวญว่าจะทำอย่างไรให้เด็กสาวคนนี้ได้อยู่ต่อ

บทที่ 368

บทที่368 ฉันอยากกลับบ้าน

“ว้าย” ทันทีที่เจนจิราหันหน้าไป และเห็นเขาอยู่ในสภาพนั้น ก็หลับตาลงด้วยความตกใจทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยอารามเสียอาการ ไม่คิดว่าเป็นความจงใจของสมภพแม้แต่นิด

“อยู่บ้านคนเดียวมาตลอด ผมลืมไปเลยครับ” สมภพไม่ได้หลบสายตา “แต่แผลที่มือของผมมันทำให้ไม่สะดวกจริงๆ

บทที่ 369

บทที่369 ถึงเวลาลงมือ

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ญาณิดาก็ฉีกเอกสารที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมด

“ตั้งแต่ที่คุณปู่เข้าโรงพยาบาล ฉันก็คอยดูแลบริษัทนี้มาโดยตลอด สุดท้ายล่ะ เขากลับจะยกทั้งหมดให้กับจิดาภาอย่างนั้นรึ ในสายตาของเขายังมีหลานสาวคนนี้อยู่อีกหรือไม่”

“คุณญาณิดาครับ อย่าเพิ่งโมโหเลยคร