บทที่ 368

บทที่368 ฉันอยากกลับบ้าน

“ว้าย” ทันทีที่เจนจิราหันหน้าไป และเห็นเขาอยู่ในสภาพนั้น ก็หลับตาลงด้วยความตกใจทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยอารามเสียอาการ ไม่คิดว่าเป็นความจงใจของสมภพแม้แต่นิด

“อยู่บ้านคนเดียวมาตลอด ผมลืมไปเลยครับ” สมภพไม่ได้หลบสายตา “แต่แผลที่มือของผมมันทำให้ไม่สะดวกจริงๆ

บทที่ 369

บทที่369 ถึงเวลาลงมือ

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ญาณิดาก็ฉีกเอกสารที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมด

“ตั้งแต่ที่คุณปู่เข้าโรงพยาบาล ฉันก็คอยดูแลบริษัทนี้มาโดยตลอด สุดท้ายล่ะ เขากลับจะยกทั้งหมดให้กับจิดาภาอย่างนั้นรึ ในสายตาของเขายังมีหลานสาวคนนี้อยู่อีกหรือไม่”

“คุณญาณิดาครับ อย่าเพิ่งโมโหเลยคร

บทที่ 370

บทที่370 การไล่ตามผู้หญิงนั้นยากจริงๆ

เขาไม่ชอบสถานที่ที่มีคนเยอะๆ ไม่ชอบพูดคุยหยอกล้อ ไม่ชอบพักในเมือง ไม่ชอบทานอาหารเช้าให้ตรงเวลามาโดยตลอด...

แต่เพื่อให้เจนจิรายังอยู่กับเขา เขาจะอดทน หักดิบทุกอย่างซ้ำๆ ก็เพื่อเธอ

หากทำถึงขนาดนี้แล้วจะจีบไม่ติด เขาคงต้องสงสัยในตัวเองแล้ว