บทที่ 54 ฉันสอนเธอเอง

ภูผาหน้าแดง ชี้ไปที่หญ้าเล็กๆที่ห่างออกไปสามสี่เมตร เสียงสั่น “พี่สาว หญ้านั้นช่วยรักษาพิษงูได้ ไม่ไกล ให้ผมไปเก็บเถอะ”

“ถ้าอย่างนั้น เธอก็รีบไปเก็บ”

ปิยะเห็นสมุนไพรอยู่ไม่ไกล ถึงค่อยๆปล่อยมือของภูผา

แขนอ่อนนุ่มแยกออกไป ใจของภูผาก็โล่ง ความรู้สึกนี้ทำให

บทที่ 55 เร่งรีบเกินไป

ใบหน้าของภูผาร้อนรุ่ม รีบทำสิ่งที่ปิยะสอนมาทั้งหมดอย่างเร่งรีบ

“อ่า...”

ปิยะถูกภูผาทำให้เกิดเสียงคราง อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับความสามารถที่ได้รับจากภูผา เขาเรียนรู้เร็วมากและถูกจุด

แต่เธอเพียงชมความฉลาดเขาในใจ ภูผาก็เริ่มไม่รู้เรื่อง เขาเอาแต่จับและดูดหน

บทที่ 56 วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

“คุณพระ คาดไม่ถึงว่ามันจะเป็นหมาป่า”

ปิยะถูกกอดอยู่ด้านหน้าของภูผา พอดีที่เห็นสถานการณ์ที่อยู่ด้านหลังของภูผา สิ่งที่กระโจนออกมาจากหญ้ามันเป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่สูงหนึ่งเมตร ปากเปื้อนเลือด เขี้ยวสีขาว มองปิยะที่กำลังกอดแขนภูผาแน่น

“พี่สาวอย่ากลัวครับ มันตาม