บทที่ 53 กอดแน่น

ตามแสงจันทร์ ปิยะวิ่งอยู่กลางป่า วิ่งจนเหงื่อไหลหยดลง หอบจนกระทั่งถึงแม่น้ำคดเคี้ยวกั้นขวางทางของเธอ ปิยะจึงหยุดวิ่ง

ภูผาไล่ตามมา หน้าของเขาไม่แดงไม่มีอาการหอบ สำหรับเขาแล้วการวิ่งบนภูเขานั้นเป็นเพียงแค่เรื่องเด็กๆมาก

มองไปที่แสงจันทร์ยามค่ำคืน สายน้ำเล็ก ๆ ที่ใสแ

บทที่ 54 ฉันสอนเธอเอง

ภูผาหน้าแดง ชี้ไปที่หญ้าเล็กๆที่ห่างออกไปสามสี่เมตร เสียงสั่น “พี่สาว หญ้านั้นช่วยรักษาพิษงูได้ ไม่ไกล ให้ผมไปเก็บเถอะ”

“ถ้าอย่างนั้น เธอก็รีบไปเก็บ”

ปิยะเห็นสมุนไพรอยู่ไม่ไกล ถึงค่อยๆปล่อยมือของภูผา

แขนอ่อนนุ่มแยกออกไป ใจของภูผาก็โล่ง ความรู้สึกนี้ทำให

บทที่ 55 เร่งรีบเกินไป

ใบหน้าของภูผาร้อนรุ่ม รีบทำสิ่งที่ปิยะสอนมาทั้งหมดอย่างเร่งรีบ

“อ่า...”

ปิยะถูกภูผาทำให้เกิดเสียงคราง อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับความสามารถที่ได้รับจากภูผา เขาเรียนรู้เร็วมากและถูกจุด

แต่เธอเพียงชมความฉลาดเขาในใจ ภูผาก็เริ่มไม่รู้เรื่อง เขาเอาแต่จับและดูดหน