บทที่ 29 สองชายแย่งหญิงสาว

“เธอ.....เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อกี้เธอเห็นรถของเขาจอดอยู่ข้างหน้าชัดๆ เลยนะ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่ประตูหลังได้ล่ะ?

ดวงตาสีดำสนิทของดนุพลจ้องมาที่ปาลีอย่างจริงจัง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เธอหลบหน้าฉัน ทำไมกันล่ะ? ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเราสอง

บทที่ 30 ดื้อด้านไม่ยอมไป

“แกนั่นปล่อยมือ!”

ธวัฒน์เองก็จ้องกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้

ดนุพลกัดฟันกรอด มองดูปาลีในอ้อมแขนที่หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ก็ทำได้เพียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ฉันมีเพื่อนเป็นหมอคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ถ้านายหวังดีกับเธอจริงๆ ก็ให้ฉันพาเธอไปดูอาการ ขืนช้าไป ถ้

บทที่ 31 จิตใจว้าวุ่นกับความใคร่

”เขาง่วงจนเผลอหลับไป ฉันก็เลยพาเธอมาส่งที่บ้านฉัน”

ดนุพลขมวดคิ้วอย่างไม่ถือว่าจะเป็นเช่นนั้น

จริงๆ แล้วเขาให้นัฐพงษ์หายามาให้ ถือโอกาสที่ธวัฒน์ไม่ทันตั้งตัววางยาให้เขาสลบไป จากนั้นก็พาเอาปาลีมาไว้ทีบ้านของตนตามอำเภอใจ

”งั้น