บทที่ 30 ดื้อด้านไม่ยอมไป

“แกนั่นปล่อยมือ!”

ธวัฒน์เองก็จ้องกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้

ดนุพลกัดฟันกรอด มองดูปาลีในอ้อมแขนที่หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ก็ทำได้เพียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ฉันมีเพื่อนเป็นหมอคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ถ้านายหวังดีกับเธอจริงๆ ก็ให้ฉันพาเธอไปดูอาการ ขืนช้าไป ถ้

บทที่ 31 จิตใจว้าวุ่นกับความใคร่

”เขาง่วงจนเผลอหลับไป ฉันก็เลยพาเธอมาส่งที่บ้านฉัน”

ดนุพลขมวดคิ้วอย่างไม่ถือว่าจะเป็นเช่นนั้น

จริงๆ แล้วเขาให้นัฐพงษ์หายามาให้ ถือโอกาสที่ธวัฒน์ไม่ทันตั้งตัววางยาให้เขาสลบไป จากนั้นก็พาเอาปาลีมาไว้ทีบ้านของตนตามอำเภอใจ

”งั้น

บทที่ 32 สัมผัสเร่าร้อน

เธอผู้มีจิตใจวุ่นวายไปกับอารมณ์ใคร่ แต่ก็ไม่รู้ว่าลิ้นอุ่นร้อนอันช่ำชองของดนุพลเริ่มจะค่อยๆ ไล้ลงไปข้างล่าง

บทที่เธอกำลังจะรู้สึกตัว ดนุพลก็ดูดดึงส่วนติ่งเสียวอันอ่อนไหวข้างล่างของเธอเข้าไปในปากแล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนถูกเป่าลงรดส่วนอ่อนไหว ทำเอาริมฝีปา