บทที่ 28 หนีไปหนีมา

ปาลีใจกระตุกวูบ วันนี้ทั้งวัน เธอจงใจปิดโทรศัพท์มือถือ เพราะว่ากลัวจะต้องรับโทรศัพท์จากเขา ไม่คิดว่าเช้าวันนี้เขาไม่ได้มารับเธอ ตอนเย็นก็จะเข้ามาที่บริษัทที่เธอทำงานอยู่เสียอย่างนั้น

“ปิยะ พวกเราออกทางข้างหลังเถอะ!”

ปาลีรีบดึงปิยะเข้ามาหลบข้างหลังเสา

บทที่ 29 สองชายแย่งหญิงสาว

“เธอ.....เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อกี้เธอเห็นรถของเขาจอดอยู่ข้างหน้าชัดๆ เลยนะ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่ประตูหลังได้ล่ะ?

ดวงตาสีดำสนิทของดนุพลจ้องมาที่ปาลีอย่างจริงจัง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เธอหลบหน้าฉัน ทำไมกันล่ะ? ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเราสอง

บทที่ 30 ดื้อด้านไม่ยอมไป

“แกนั่นปล่อยมือ!”

ธวัฒน์เองก็จ้องกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้

ดนุพลกัดฟันกรอด มองดูปาลีในอ้อมแขนที่หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ก็ทำได้เพียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ฉันมีเพื่อนเป็นหมอคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ถ้านายหวังดีกับเธอจริงๆ ก็ให้ฉันพาเธอไปดูอาการ ขืนช้าไป ถ้