บทที่ 27 ยอมแพ้อย่างราบคาบ

นิทัศน์รู้ว่าเธอมีอารมณ์ขึ้นมาแล้ว มือข้างหนึ่งรูดซิปกางเกงของตัวเองลง ปลดปล่อยความต้องการที่กำลังตั้งชูชัน จากนั้นก็โอบเอาร่างของปิยะให้เข้ามาใกล้ โดยให้ขาทั้งสองของเธอพาดลงบนพนักแขนเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะสอดใส่เข้าไป

“อยากหรือไม่อยากทำ?”

บทที่ 28 หนีไปหนีมา

ปาลีใจกระตุกวูบ วันนี้ทั้งวัน เธอจงใจปิดโทรศัพท์มือถือ เพราะว่ากลัวจะต้องรับโทรศัพท์จากเขา ไม่คิดว่าเช้าวันนี้เขาไม่ได้มารับเธอ ตอนเย็นก็จะเข้ามาที่บริษัทที่เธอทำงานอยู่เสียอย่างนั้น

“ปิยะ พวกเราออกทางข้างหลังเถอะ!”

ปาลีรีบดึงปิยะเข้ามาหลบข้างหลังเสา

บทที่ 29 สองชายแย่งหญิงสาว

“เธอ.....เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อกี้เธอเห็นรถของเขาจอดอยู่ข้างหน้าชัดๆ เลยนะ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่ประตูหลังได้ล่ะ?

ดวงตาสีดำสนิทของดนุพลจ้องมาที่ปาลีอย่างจริงจัง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เธอหลบหน้าฉัน ทำไมกันล่ะ? ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเราสอง