บทที่ 26 ความคลุ้มคลั่งในห้องทำงาน

“ปิยะ วันนี้เธอสวยจังเลยนะ!”

นิทัศน์โอบกอดปิยะที่สวมชุดกระโปรงสีขาวจากด้านหลัง ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองบีบเค้นที่ทรวงอกสูงของปิยะไม่หยุด ลูบไล้ผ่านเสื้อผ้าของเธอไป ส่วนท่อนล่างที่ชูชันขึ้นมาบดเบียดอยู่ระหว่างก้นขาวสองฝั่งของปิยะ ขยับไปมาอย่างหยอกล้อ

“ค

บทที่ 27 ยอมแพ้อย่างราบคาบ

นิทัศน์รู้ว่าเธอมีอารมณ์ขึ้นมาแล้ว มือข้างหนึ่งรูดซิปกางเกงของตัวเองลง ปลดปล่อยความต้องการที่กำลังตั้งชูชัน จากนั้นก็โอบเอาร่างของปิยะให้เข้ามาใกล้ โดยให้ขาทั้งสองของเธอพาดลงบนพนักแขนเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะสอดใส่เข้าไป

“อยากหรือไม่อยากทำ?”

บทที่ 28 หนีไปหนีมา

ปาลีใจกระตุกวูบ วันนี้ทั้งวัน เธอจงใจปิดโทรศัพท์มือถือ เพราะว่ากลัวจะต้องรับโทรศัพท์จากเขา ไม่คิดว่าเช้าวันนี้เขาไม่ได้มารับเธอ ตอนเย็นก็จะเข้ามาที่บริษัทที่เธอทำงานอยู่เสียอย่างนั้น

“ปิยะ พวกเราออกทางข้างหลังเถอะ!”

ปาลีรีบดึงปิยะเข้ามาหลบข้างหลังเสา