บทที่ 231 เย็นราวกับน้ำแข็ง

“ ท่านนายกเทศมนตรี ภรรยาท่านมาแล้ว แต่พวกเราไม่ได้หยุดเธอ เธอกำลังเดินไปที่ห้องทำงานของคุณแล้ว “

เสียงที่วิตกกังวลของเลขาข้างนอกส่งมาทางโทรศัพท์

ดนุพลขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงถึงความไม่พอใจ ทันใดนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ รู้แล้ว พวกคุณทำงานของพวกคุณต่อไป “

บทที่ 232 ความรักและความเกลียดชัง

พอทำทั้งหมดนี้เสร็จ โสรจก็เก็บรูปของดนุพลและปาลีไป จากนั้น เธอก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างสมใจ

อีกด้าน ดนุพลกับทิวัตถ์ออกจากอาคาร และขึ้นรถไป

ทิวัตถ์เป็นคนขับรถ ดนุพลนั่งพักตาอยู่ที่เบาะรองนั่ง เมื่อเทียบกับการที่ต้องเจอโสรจ เขาค่อนข้างที่จะอยากไปสนามบ

บทที่ 233 เหมือนฟ้าผ่า

ดนุพลรอด้วยความโกรธที่มากขึ้น เขาหงุดหงิดและกำลังจะหันกลับไป แต่ในที่สุดก็ได้ยินเสียงเรียกให้เขามองไป เห็นผู้ชายกับผู้หญิงกำลังเดินมายังเขาและทิวัตถ์

ผู้ชายคนนั้นสวมใส่ชุดสูทสีขาวดั่งแสงอาทิตย์ ดูสง่างาม แต่ทว่าดวงตานั้นกลับเย็นชา

ส่วนผู้หญิงสวมกระโปรงยาวสีแดง