บทที่ 230 ความคิดถึงที่โหมกระหน่ำ

แสงแดดจากด้านนอกช่างบาดตานัก ดนุพลนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มองผ่านหน้าต่างไปด้านนอก ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

4ปีแล้ว ดนุพลอายุ29แล้ว กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่มีเสน่ห์ที่สุดของวัยรุ่นหนุ่ม ไม่อยากจะยอมรับเลยแต่เวลาผ่านไปทำให้ดนุพลหล่อมากขึ้น มั่นคงและลึกซึ้ง แต่

บทที่ 231 เย็นราวกับน้ำแข็ง

“ ท่านนายกเทศมนตรี ภรรยาท่านมาแล้ว แต่พวกเราไม่ได้หยุดเธอ เธอกำลังเดินไปที่ห้องทำงานของคุณแล้ว “

เสียงที่วิตกกังวลของเลขาข้างนอกส่งมาทางโทรศัพท์

ดนุพลขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงถึงความไม่พอใจ ทันใดนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ รู้แล้ว พวกคุณทำงานของพวกคุณต่อไป “

บทที่ 232 ความรักและความเกลียดชัง

พอทำทั้งหมดนี้เสร็จ โสรจก็เก็บรูปของดนุพลและปาลีไป จากนั้น เธอก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างสมใจ

อีกด้าน ดนุพลกับทิวัตถ์ออกจากอาคาร และขึ้นรถไป

ทิวัตถ์เป็นคนขับรถ ดนุพลนั่งพักตาอยู่ที่เบาะรองนั่ง เมื่อเทียบกับการที่ต้องเจอโสรจ เขาค่อนข้างที่จะอยากไปสนามบ