บทที่ 232 ความรักและความเกลียดชัง

พอทำทั้งหมดนี้เสร็จ โสรจก็เก็บรูปของดนุพลและปาลีไป จากนั้น เธอก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างสมใจ

อีกด้าน ดนุพลกับทิวัตถ์ออกจากอาคาร และขึ้นรถไป

ทิวัตถ์เป็นคนขับรถ ดนุพลนั่งพักตาอยู่ที่เบาะรองนั่ง เมื่อเทียบกับการที่ต้องเจอโสรจ เขาค่อนข้างที่จะอยากไปสนามบ

บทที่ 233 เหมือนฟ้าผ่า

ดนุพลรอด้วยความโกรธที่มากขึ้น เขาหงุดหงิดและกำลังจะหันกลับไป แต่ในที่สุดก็ได้ยินเสียงเรียกให้เขามองไป เห็นผู้ชายกับผู้หญิงกำลังเดินมายังเขาและทิวัตถ์

ผู้ชายคนนั้นสวมใส่ชุดสูทสีขาวดั่งแสงอาทิตย์ ดูสง่างาม แต่ทว่าดวงตานั้นกลับเย็นชา

ส่วนผู้หญิงสวมกระโปรงยาวสีแดง

บทที่ 234 อยู่ด้วยกัน

แต่ว่า แม้ว่าเขาจะไกล่เกลี่ยความขัดแย้งได้แล้วนั้น ดนุพลในตอนนี้ยอมแพ้ที่ไหนกัน เขาจับมือของปาลีไว้อีกครั้ง แล้วพูดอย่างเสียงแข็งว่า : “ในตอนนั้นคุณจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ มันเพื่ออะไรกันอีก มีเรื่องอะไรที่คุณไม่สามารถบอกกับผมต่อหน้าให้ชัดเจนได้ ต้องการเล่นซ่อนแอบกับผมหรอ ค