บทที่ 212 ใกล้บ้า

ตอนบ่าย คนที่มาหาหมอในโรงพยาบาลก็ยังคงเยอะอยู่

ร่างสูงสง่าเหยียบอยู่บนรองเท้าส้นสูงคู่สวยก้าวออกไปอย่างสง่ามาปรากฎตัวอยู่ที่ทางเดินของส่วนผู้ป่วยพักรักษาตัวในโรงพยาบาล แป๊ปเดียวก็ดึงดูดสายตาคนได้

ใบหน้าโสรจยกยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง ถูกสายตาแบบนี้ล้อมรอบ เธอก็ชินไปเสียแล้ว

บทที่ 213 ดีใจจนน้ำตาไหล

พอนัฐพงษ์ออกมา ฉีดยาระงับประสาทเข้าไปหนึ่งเข็ม ปาลีก็สงบไปอย่างสิ้นเชิง ปิดตาลง หลับไปอย่างไม่เต็มใจ แต่ว่าฟันที่กัดมือของโสรจอยู่นั้นไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย ดื้อรั้นจนทำให้คนประหลาดใจ

นัฐพงษ์ก็ทำได้แค่ใช้สุดแรงงัดฟันของปาลีให้แยกออกจากกัน โสรจถึงจะเพิ่งได้รับความช่วยคว

บทที่ 214 ฉันต้องไป

“อย่า!”

ใครจะรู้ว่าปาลีกลับจับมือของปิยะไว้ ส่ายหัวยกใหญ่แล้วพูดว่า “ไม่ต้องบอกพวกเขา ฉัน...ฉันแค่อยากจะออกไปจากที่นี่”

“อะไรนะ?”

ปิยะตะลึง “ปาลี เธอคิดจะไปที่ไหน?”

ปาลีระบายยิ้มบาง “ไปที่ไหนก็ได้แต่ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว”

“ทำไมล่ะ?”