บทที่ 211 บ้าไปแล้วจริงๆ?

เสียงร้องเรียกของจาริณีเรียกสายตาของผู้คนที่อยู่ทางเดินทันที และนัฐพงษ์ที่แอบดูทั้งหมดอยู่เงียบๆมาตลอด เวลานี้เหมาะที่จะเลือกปรากฎตัวออกไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลพุ่งเข้าไฟในห้องพักผู้ป่วย หลังจากนั้น ไม่พูดสักคำหยิบเข็มฉีดยาด้ามหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ ฉีดลงไปหลั

บทที่ 212 ใกล้บ้า

ตอนบ่าย คนที่มาหาหมอในโรงพยาบาลก็ยังคงเยอะอยู่

ร่างสูงสง่าเหยียบอยู่บนรองเท้าส้นสูงคู่สวยก้าวออกไปอย่างสง่ามาปรากฎตัวอยู่ที่ทางเดินของส่วนผู้ป่วยพักรักษาตัวในโรงพยาบาล แป๊ปเดียวก็ดึงดูดสายตาคนได้

ใบหน้าโสรจยกยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง ถูกสายตาแบบนี้ล้อมรอบ เธอก็ชินไปเสียแล้ว

บทที่ 213 ดีใจจนน้ำตาไหล

พอนัฐพงษ์ออกมา ฉีดยาระงับประสาทเข้าไปหนึ่งเข็ม ปาลีก็สงบไปอย่างสิ้นเชิง ปิดตาลง หลับไปอย่างไม่เต็มใจ แต่ว่าฟันที่กัดมือของโสรจอยู่นั้นไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย ดื้อรั้นจนทำให้คนประหลาดใจ

นัฐพงษ์ก็ทำได้แค่ใช้สุดแรงงัดฟันของปาลีให้แยกออกจากกัน โสรจถึงจะเพิ่งได้รับความช่วยคว