บทที่ 210 ต่างฝ่ายต่างทรมาณ

“หลังจากนั้นล่ะ?”

สายตาของปาลียังคงจ้องไปยังตาของดนุพล

ดนุพลขืนต่อไป ไม่กล้าที่จะสบตาปาลีตรงๆ “หลังจากนั้น...ก็ดื่มจนเมา ก็หลับไปในห้องนั่นแหละ”

“แล้วหลังจากนั้นอีกล่ะ?”

สีหน้าของปาลียิ่งเยือกเย็น สายตานั้นมองจนทำให้ดนุพลขลาดกลัว

แต่ว่าใน

บทที่ 211 บ้าไปแล้วจริงๆ?

เสียงร้องเรียกของจาริณีเรียกสายตาของผู้คนที่อยู่ทางเดินทันที และนัฐพงษ์ที่แอบดูทั้งหมดอยู่เงียบๆมาตลอด เวลานี้เหมาะที่จะเลือกปรากฎตัวออกไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลพุ่งเข้าไฟในห้องพักผู้ป่วย หลังจากนั้น ไม่พูดสักคำหยิบเข็มฉีดยาด้ามหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ ฉีดลงไปหลั

บทที่ 212 ใกล้บ้า

ตอนบ่าย คนที่มาหาหมอในโรงพยาบาลก็ยังคงเยอะอยู่

ร่างสูงสง่าเหยียบอยู่บนรองเท้าส้นสูงคู่สวยก้าวออกไปอย่างสง่ามาปรากฎตัวอยู่ที่ทางเดินของส่วนผู้ป่วยพักรักษาตัวในโรงพยาบาล แป๊ปเดียวก็ดึงดูดสายตาคนได้

ใบหน้าโสรจยกยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง ถูกสายตาแบบนี้ล้อมรอบ เธอก็ชินไปเสียแล้ว