บทที่ 144 ทรมานอย่างรุนแรง

หลังจากจักรกฤษกับนัฐพงษ์ไปจากหมู่บ้านน้ำขาว ก็กลับไปในเมืองทันที

นัฐพงษ์กลับไปโรงพยาบาลเพราะปกติเขาก็อยู่กินที่โรงพยาบาล และที่นั้นก็มีที่พักส่วนตัวของเขา

ส่วนจักรกฤษ หลังจากเขาไปจอดเครื่องบินให้ดีแล้วก็กลับบ้านไปด้วยความเสียใจ

บทที่ เขาเพิ่งถึงหน้าบ้า

บทที่ 145 ตัดใจไม่ได้

วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ปาลีก็ค่อยลืมตาขึ้นมา

เงยหน้าก็มองเห็นดวงตาคู่นั้นที่ดำราวกับหมึกคู่หนึ่ง ดนุพลกำลังนอนอยู่ข้างๆและจ้องมองเธออยู่

“ดนุพล...”

ปาลีตกใจและนั่งขึ้นมาทันที“ทำไมคุณอยู่นี่....”

แต่พอเธอนั้งขึ้นมา ผ้าหุ่ม

บทที่ 146 ไม่ใจอ่อนอีก

ปาลีมองดูนัทที่ดดนต่อยจนหน้ายัด เธอหันหน้ามองไปยังแสงอาทิตย์ที่สว่างจ้า พูดด้วยเสียงเย็นชาที่ไม่เคยมีมาก่อน“พาเขากลับบ้านฉันก่อน ทำแผลให้เขาแล้วแจ้งตำรวจ”

ไม่ใช่ว่าเธอใจร้ายแต่เป็นความจริงมันโหดร้ายเกิน จากนี้ไปเธอจะไม่ใจอ่อนอีก

คนเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองท