บทที่ 143 หว่านผวา

“ที่รัก เธอตั้งสติหน่อย นัฐพงษ์กำลังทำแปลให้เธอยู่นะ”

ดนุพลจับมือของปาลีไว้ มองเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง แผลที่ปาลีขีดไปนั้นมันลึกมากปม้นัฐพงษ์เย็บแผลไปแล้วแต่ก็หยุดอาการเลือดไหลไม่ได้

แต่เวลานี้ปาลียังฟังที่ดนุพลพูดเข้าหูได้ซะที่ไหน เธอรู้แค่ว่าร่างตนเองร้อนจนอยากจะตาย

บทที่ 144 ทรมานอย่างรุนแรง

หลังจากจักรกฤษกับนัฐพงษ์ไปจากหมู่บ้านน้ำขาว ก็กลับไปในเมืองทันที

นัฐพงษ์กลับไปโรงพยาบาลเพราะปกติเขาก็อยู่กินที่โรงพยาบาล และที่นั้นก็มีที่พักส่วนตัวของเขา

ส่วนจักรกฤษ หลังจากเขาไปจอดเครื่องบินให้ดีแล้วก็กลับบ้านไปด้วยความเสียใจ

บทที่ เขาเพิ่งถึงหน้าบ้า

บทที่ 145 ตัดใจไม่ได้

วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ปาลีก็ค่อยลืมตาขึ้นมา

เงยหน้าก็มองเห็นดวงตาคู่นั้นที่ดำราวกับหมึกคู่หนึ่ง ดนุพลกำลังนอนอยู่ข้างๆและจ้องมองเธออยู่

“ดนุพล...”

ปาลีตกใจและนั่งขึ้นมาทันที“ทำไมคุณอยู่นี่....”

แต่พอเธอนั้งขึ้นมา ผ้าหุ่ม