บทที่ 145 ตัดใจไม่ได้

วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ปาลีก็ค่อยลืมตาขึ้นมา

เงยหน้าก็มองเห็นดวงตาคู่นั้นที่ดำราวกับหมึกคู่หนึ่ง ดนุพลกำลังนอนอยู่ข้างๆและจ้องมองเธออยู่

“ดนุพล...”

ปาลีตกใจและนั่งขึ้นมาทันที“ทำไมคุณอยู่นี่....”

แต่พอเธอนั้งขึ้นมา ผ้าหุ่ม

บทที่ 146 ไม่ใจอ่อนอีก

ปาลีมองดูนัทที่ดดนต่อยจนหน้ายัด เธอหันหน้ามองไปยังแสงอาทิตย์ที่สว่างจ้า พูดด้วยเสียงเย็นชาที่ไม่เคยมีมาก่อน“พาเขากลับบ้านฉันก่อน ทำแผลให้เขาแล้วแจ้งตำรวจ”

ไม่ใช่ว่าเธอใจร้ายแต่เป็นความจริงมันโหดร้ายเกิน จากนี้ไปเธอจะไม่ใจอ่อนอีก

คนเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองท

บทที่ 147 ตบตีจาริณี

งใจพ่อแล้ว วันนี้พ่อต้องหย่ากับมันแน่ พ่อไม่สามารถอยู่กับมันอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เห็นมันแวบเดียวฉันก้อยากจะอ้วก ถ้าไม่หย่า ฉันอยู่ก็ไม่มีความสุข”

ธามทั้งโกรธแถมยังน้ำเสียงเด็ดขาด เขาอ่อนแอมาครึ่งชีวิต ในบทที่ ลูกสาวเกือบดดนคนอื่นข่มขืนถึงจะแข็งแกร่งขึ้นมา

หลายปีมานี้ ธ