บทที่ 133สาวประเภทสอง

“ฉะฉันอยากบ้าน...”

ปาลีจู่ๆก็นั่งลงไปจับมือของธัญญาแน่นสะอึกสะอื้นพร้อมพูดว่า“ฉันอยากกลับบ้าน!”

ธัญญาที่ถูกปาลีจับมือแน่นจนรู้สึกเจ็บแต่ในที่สุดปาลีก็เป็นคนพูดความปรารถนาออกมาเองทันใดนั้นทำให้เขาเบาใจไปไม่น้อย“กลับบ้านก็ดีแล้วมีบ้านให้กลับก็กลับเถอะ”

ไม่เหม

บทที่ 134พวกเราเลิกกันเถอะ

ปาลีกระตุกเงยหน้าขึ้นมองนี่เป็นครั้งแรกที่ดนุพลเรียกชื่อเต็มของเธอไม่ต้องสงสัยเลยว่าดนุพลคงโกรธเข้าแล้วปาลีรู้สึกได้อยู่ลึกๆ

ในเมื่อมันเป็นแบบนี้...งั้นก็เอาแบบนี้แล้วกันเธอจะได้ไม่ต้องไปคิดหาเหตุผลอื่นๆมาเป็นข้ออ้างที่จะห่างกัน

เธอพยักหน้าสองสามทีปาลีฝืนยิ้

บทที่ 135กลับบ้านนอก

ปาลีส่ายหัว“ไม่เธอไม่เข้าใจดนุพลเขาคือคนที่เพียบพร้อมคนหนึ่งในชีวิตของเขาไม่มีจุดไหนด่างพร้อยต่อให้เป็นสิ่งชอบเขาก็สามารถทิ้งมันเหมือนเป็นของไร้ค่าได้ยิ่งไปกว่านั้นยิ่งเป็นคนรักแบบฉันก็อาจจะเป็นแบบที่เธอพูดฝืนใจยอมรับไปแต่ว่าเรื่องนี้จะต้องบาดแผลในใจเขาไปตลอดกาลอย่างแน่นอนและ