ตอน 32
ลมหายใจสุดท้ายยังรักเธอ
บทที่ 32 ขอโทษเธอ
เว่ยถิงเหลือบมองหนิงหราน ก่อนตอบแนร์ฉิงฉิง “เย็นๆฉันจะไป”
แนร์ฉิงฉิงยิ้มอย่างดีใจ “ดีค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
ทันใดนั้นเธอก็ทำทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเอ่ยเรื่องนี้ในขณะที่หนิงหรานก็อยู่ตรงนี้ด้วย “อา หรานหราน เธออย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่ แค่…”
เธอทำทีเหมือนจะร้องไห้ออ
ตอน 33
บทที่ 33 คุก
หลังจากวันนั้นเว่ยถิงก็ไม่กลับมาอีก
หนิงหรานถูกขังไว้ในคฤหาสน์ อยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์์ก็ไปไม่ได้
นี่ต่างจากคุกตรงไหนกัน?
เธอคิดถึงพ่อกับแม่ที่ไม่ได้เจอมานาน จึงให้คนรับใช้ออกรถ แต่คนรับใช้กลับบอกว่าต้องขออนุญาตเว่ยถิงก่อน
หนิงหรานโกรธจัด ต่อสายหาเว่ยถิงทัน
ตอน 34
บทที่ 34 งานเลี้ยง
เว่ยถิงมองเธออย่างโกรธจัด ใบหน้าที่ดื้อรั้นของเธอเหมือนกับเปลวไฟ ที่ทำให้อารมณ์ของเขาพร้อมจะระเบิดได้ง่ายๆ
ใบหน้าเล็กของเธอที่เคยเอิบอิ่มและงดงามน่าทะนุถนอม บัดนี้กลับซูบผอมและดูเศร้าซึม เว่ยถิงรู้สึกว่าอกของเขากำลังเจ็บ
แต่พอคิดได้ว่าเธอหักหลังเขา เขาก็ใจแข็งอีกค