บทที่ 32 ขอโทษเธอ

เว่ยถิงเหลือบมองหนิงหราน ก่อนตอบแนร์ฉิงฉิง “เย็นๆฉันจะไป”

แนร์ฉิงฉิงยิ้มอย่างดีใจ “ดีค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”

ทันใดนั้นเธอก็ทำทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเอ่ยเรื่องนี้ในขณะที่หนิงหรานก็อยู่ตรงนี้ด้วย “อา หรานหราน เธออย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่ แค่…”

เธอทำทีเหมือนจะร้องไห้ออ

บทที่ 33 คุก

หลังจากวันนั้นเว่ยถิงก็ไม่กลับมาอีก

หนิงหรานถูกขังไว้ในคฤหาสน์ อยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์์ก็ไปไม่ได้

นี่ต่างจากคุกตรงไหนกัน?

เธอคิดถึงพ่อกับแม่ที่ไม่ได้เจอมานาน จึงให้คนรับใช้ออกรถ แต่คนรับใช้กลับบอกว่าต้องขออนุญาตเว่ยถิงก่อน

หนิงหรานโกรธจัด ต่อสายหาเว่ยถิงทัน

บทที่ 34 งานเลี้ยง

เว่ยถิงมองเธออย่างโกรธจัด ใบหน้าที่ดื้อรั้นของเธอเหมือนกับเปลวไฟ ที่ทำให้อารมณ์ของเขาพร้อมจะระเบิดได้ง่ายๆ

ใบหน้าเล็กของเธอที่เคยเอิบอิ่มและงดงามน่าทะนุถนอม บัดนี้กลับซูบผอมและดูเศร้าซึม เว่ยถิงรู้สึกว่าอกของเขากำลังเจ็บ

แต่พอคิดได้ว่าเธอหักหลังเขา เขาก็ใจแข็งอีกค