ตอน 2
ลมหายใจสุดท้ายยังรักเธอ
บทที่ 2 ไร้ยางอาย
ในใจของหนิงหรานปีติยินดี พี่จางพยุงเธอมาที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล นึกไม่ถึงว่าจะเห็นรถของเว่ยถิงขับเข้ามา
เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอออกมา เธอรู้ว่าเว่ยถิงรักเธอ นี้ก็ไม่ใช่ว่าเขามาหาเธอแล้วหรือ
เธอรีบที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกเขา
หนิงหรานโบกมือ รถของเว่ยถิงจอดตรงหน้าเธอ
ประตูรถเปิดออก เว่ยถิงเดินออกมา
“ถิง ฉัน”
และนั้นเว่ยถิงไม่มองเธอแม้แต่น้อย แล้วค่อยๆพยุงผู้หญิงอีกคนลงมาจากรถ หนิงหรานยิ้มที่มุมปาก
“แน่ร์ฉิงฉิง เธอทำไมถึงมาอยู่กับเว่ยถิง” หนิงหรานตกใจกับความสนิทสนมของทั้งสอง
แน่ร์ฉิงฉิงมองหนิงหรานด้วยความสงสาร และทำตัวเหมือนหวาดกลัวซบไปที่อ้อมกอดของเว่ยถิง พร้อมพูดเบาๆว่า “หรานหราน คุณอย่าโกรธเลยนะ ฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย ดังนั้นถิงเลยมาโรงพยาบาลเป็นเพื่อนฉัน”
หนิงหรานโกรธจัด แน่ร์ฉิงฉิงทำแบบนี้ เธอมีอะไรที่จะไม่เข้าใจอีกหรือ “ไม่สบายมาหาหมอ ถ้าคุณไม่สบายก็มาหาฉันสิ ไปหาสามีของฉันทำไม”
แน่ร์ฉิงฉิงเป็นเพื่อนรักของเธอ ทำไมเธอถึงสนิทกับสามีของหนิงหรานขนาดนี้
เว่ยถิงตอบเบาๆ “ฉันเป็นคนไปรับฉิงฉิงเองหละ เธอไม่สบาย ต้องการคนดูแล”
หนิงหรานรู้สึกว่าตัวเองโกรธจนยืนก็ยืนไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน เธอปล่อยมือพี่จาง และเดินไปที่เว่ยถิง จับมือของเขา
“ที่รัก พวกเรากลับบ้านกันก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอกคุณ ให้พี่จางไปหาหมอเป็นเพื่อนเธอก่อนเถอะ” หนิงหรานมองเว่ยถิงอย่างมีความหวัง ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขานอกใจเธอ แต่ว่าเธอก็เลือกที่จะกลับบ้านพร้อมกับเขา เธอไม่สามารถขาดเขาได้
เว่ยถิงมองเธอด้วยความรังเกียจ “คุณทำไมน่ารังเกียจขนาดนี้ ผมพูดไปแล้วไงว่าเราจะจดทะเบียนหย่ากัน ใบหย่าผมวางไว้ที่ห้องรับแขกแล้ว กลับไปคุณก็เซ็นต์ซะเถอะ”
หนิงหรานเหมือนโดนฟ้าผ่า น้ำตาไหลทะลักออกมา “ที่รัก ไม่ ฉันจะไม่จดทะเบียนอย่ากับคุณ คุณรีบกลับบ้านกับฉันได้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกกับคุณจริงๆ”
แน่ร์ฉิงฉิงเดินมาที่หนิงหราน พยักหน้าเหมือนไม่เห็นด้วย และพูดเบาๆว่า “หรานหราน เธอไม่ต้องตื่นเต้นก่อนก็ได้ ใจเย็นก่อนนะ ถึงเธอจะร้องไห้ตอนนี้ ถ้าถิงโกรธขึ้นมาแล้วพูดเรื่องนั้นออกมา ลานจอดรถนี้คนเยอะแยะ คนที่จะเสียหน้าก็คือเธอนะ เธอกลับไปก่อนเถอะ”
ใบหน้าของแน่ร์ฉิงฉิงเหมือนกังวลมาก หนิงหรานเกือบจะนึกว่าเธอดีกับเธอจริงๆ แน่ร์ฉิงฉิงรู้อะไร
หนิงหรานยิ้ม ยกมือขึ้นตบเข้าไปที่หน้าของแน่ร์ฉิงฉิง โกรธและพูดว่า “แน่ร์ฉิงฉิง เสียแรงที่ฉันเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะหน้าไม่อายขนาดนี้ กล้าแย้งสามีของฉัน ให้ฉันไปหรอ คนที่จะไปจริงๆ เป็นเธอต่างหาก”
แน่ร์ฉิงฉิงร้องไออกมา เข้าไปซบที่อกของเว่ยถิง “อือ อือ ถิง ฉันเจ็บ ฉันเวียนหัว”
เมื่อมองเธอทีท่าทีเหมือนสุนัขจิ้งจอก ในใจของหนิงหรานก็ยิ่งแค้น เธอเข้าไปด้วยความเจ็บ แล้วดึงเสื้อคุมของแน่ร์ฉิงฉิง “นางจิ้งจอก ออกไปจากสามีฉันนะ”
“พอได้แล้ว” เว่ยถิงปกป้องแน่ร์ฉิงฉิง เขาผลักหนิงหราน “คุณจะบ้าอะไรอีก”
หนิงหรานล้มลงไปกับพื้น ในใจเจ็บเหมือนโดนมีดกรีด
เขากล้าผลักเธอต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น?
ใบหน้าที่ของเธอเต็มไปด้วยน้ำตามองไปที่เขา “ใช่สิ ฉันกำลังบ้า ฉันคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ฉันก็บ้าแล้ว”
ตอน 3
บทที่ 3 พามือที่สามเข้าบ้าน
เว่ยถิงมองหนิงหรานด้วยสีหน้าเย็นชา “ งั้นคุณก็บ้าไปเถอะ ฉิงฉิง พวกเราไปกันเถอะ”
แน่ร์ฉิงฉิงใบหน้าเหมือนทนดูหนิงหรานที่นั่งอยู่บนพื้นไม่ได้ “แต่ว่า หรานหราน”
เว่ยถิงตอบ “อย่าไปสนใจ”
หนิงหรานน้ำตาไหลพราก ใบทั้งขำทั้งเจ็บ ฮึฮิ อย่าไปสน
ผู้ชายคนที่เคยรักรักมากแม้กระทั่งหนิงหรานแค่ไข้นิดหน่อยก็ถึงกลับเป็นห่วง วันนี้กลับเป็นเขาเองที่ผลักเธอลงกลับพื้น และเดินจากไปอย่างไม่ใยดี
หนิงหรานรู้สึกเจ็บหน้าอก หน้ามืด และเป็นลมทันที
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย
พี่จางเห็นเธอตื่นขึ้นมาก็รีบร้อนพูดขึ้นว่า “คุณนายค่ะ คุณต้องการดื่มน้ำไหม”
หนิงหรานพยักหน้า และตอบอย่างอ่อนล้าว่า “ถิงเขากลับมารึยัง”
“คุณผู้ชายเขา” ใบหน้พี่จางยากที่จะตอบ
“เขาทำไม” หนิงหรานถามอย่างเคร่งเครียด
“ฮึฮึ ถิงเขาพาฉันมาพักรักษาที่นี้ หรานหราน ช่วงนี้ ฉันคงต้องรบกวนเธอหน่อยนะ” ไม่รู้ว่าเมื่อไร แน่ร์ฉิงฉิงมายืนหน้าประตูห้องของหนิงหราน
หนิงหรานมองแน่ร์ฉิงฉิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ในตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “แน่ร์ฉิงฉิง แกกล้ามามากที่มายั่วสามีฉัน”
เสียแรงที่เธออุตส่าห์มองว่าแน่ร์ฉิงฉิงเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด
แน่ร์ฉิงฉิงยิ้มอ่อน แล้วเดินเข้าไปที่เตียงของหนิงหราน “เป็นเธอเองต่างหากที่ไม่ดูแลสามีตัวเองให้ดี จะมาโทษฉันได้ยังไง”
สองตาของหนิงหรานแดงก่ำ “แกนี้มันหน้าไม่อายจริงๆ”
“ฮึ ฮันหน้าไม่อาย คนที่หน้าไม่อายคงเป็นเธอมากกว่าสินะ พูดเต็มปากว่ารักถิง แต่ที่จริงกลับปีนขึ้นไปนอนบนเตียงของศัตรู” แน่ร์ฉิงฉิงยิ้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
หนิงหรานโกรธจนปากสั่น “แน่ร์ฉิงฉิง เรื่องนี้ เป็นเธอเองที่ปากถิงใช่ไหม”
แน่ร์ฉิงฉิงพยักหน้าเหมือนหมดหนทาง “ใช่ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะบอกหรอก แต่ฉันทนเห็นถิงโดนเธอสวมเขาไม่ได้”
หนิงหรานเห็นแน่ร์ฉิงฉิงที่ดูอ่อนโยนแบบนี้ก็โกรธขึ้นมา ก็หยิบนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียงโยนไปที่เธอ “ใยคนต่ำทราม”
แน่ร์ฉิงฉิงหลบไม่ทัน เจ็บจนต้องร้องออกมา “อ่ะ”
ถิงพาเดินเข้าไปในห้องก็เห็นเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า เขารีบเข้าไปดูแน่ร์ฉิงฉิง “ฉิงฉิง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
แน่ร์ฉิงฉิงเลือดไหลที่หน้าผาก “ฉัน ฉันไม่เป็นไร เพียงแค่รู้สึกเวียนหัวแค่นั้น คุณอย่าไปโทษเธอเลยนะ ฉันทำผิดเองหละ หักหลังเพื่อน แต่ว่าถิง ฉันแค่ทนไม่ได้ที่เห็นคุณถูกหลอกนะ”
หนิงหรานเมื่อได้ฟังที่เธอพูด ก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือด “แน่ร์ฉิงฉิง แกอย่าใส่ร้ายฉัน”
แน่ร์ฉิงฉิงรู้ดีว่าหนิงหรานไปหาเฉียวเห้าหยานเพราะอะไร แต่เพราะอะไรเธอถึงต้องพูดโกหกด้วย
ถิงใบหน้าเศร้ามาก เขาเดินเข้าไปข้างหนิงหราน “เพี้ย” ฝ่ามือตบเข้าไปที่ใบหน้าเธอ “ครั้งนี้ฉันตบแทนฉิงฉิง คุณกล้าแม้กระทั่งลงมือกับเพื่อนรักของคุณ”
หูของหนิงหรานเกิดเสียงสะท้อนขึ้นมา เธอไม่อยากจะเชื่อ “เว่ยถิง คุณกล้าตบฉันเพื่อมันงั้นหรือ”
ในท้องของเธอมีลูกของเขาอยู่ เขากลับกล้าตบเธออย่างนั้นหรือ
หนิงหรานหยิบโทรศัพท์แล้วขว้างไปที่แน่ร์ฉิงฉิง “ฉันจะต้องตบมัน มันกล้ามาแย้งสามีของฉัน จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันได้ยังไง”
“แน่ร์ฉิงฉิง แกออกไปซ่ะ ออกไปจากบ้านฉัน” นัยต์ตาของหนิงหรานแดงก่ำด้วยความโกรธ
เว่ยถิงหยิบเอกสารที่อยู่บนตู้หัวเตียงออกมาทิ้งตรงหน้าหนิงหราน “พอได้แล้ว หยุดอาละวาด แล้วเซ็นชื่อซ่ะ เราอย่ากัน”
หนิงหรานมองเว่ยถิง “ฉันไม่ยอมหย่ากับคุณแน่ ฉันท้องแล้ว”
ตอน 4
บทที่ 4 เอาเด็กออกซ่ะ
เว่ยถิงตะลึงสักครู่แล้วถามว่า “เด็กกี่เดือนแล้ว”
ในใจของหนิงหรานเปรมปรี เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาอยากมีลูก เธอยิ้มแล้วตอบว่า “คุณหมอบอกว่า สองเดือนกว่าแล้ว”
“สองเดือนกว่า?” ใบหน้าของเว่ยถิงยิ้มเยาะๆออกมา “ถ้าอย่างนั้น เด็กคนนี้ก็ลูกของคุณกับไอ้คนชั่วเฉียวเห้าหยานสิน