ตอน 1
ลมหายใจสุดท้ายยังรักเธอ
บทที่ 1 สวมเขา
แสงแดดดังเปลวไฟ ชุดว่ายน้ำของผู้หญิงที่ถูกทิ้งกระจุยกระจายข้างสระว่ายน้ำในคภหาสน์
ในสระน้ำนั้นเสียงที่ทำให้คนฟังได้ยินถึงกับหน้าแดงออกมา
“หนิงหราน พูดสิ คุณมีความสุขรึเปล่า” เว่ยถิงใช้สองตามองไปที่เรือนร่างของหญิงสาว
หนิงหรานร้อง “ไม่ เว่ยถิง คุณปล่อยฉันนะ ฉันไม่ต้อง ไม่ ไม่แล้ว”
เว่ยถิงยิ้ม “ดูสิดู คุณดูมีความสุขมาก ไม่ต้องการมันหรือ? นอนกับคนอื่นคุณคือโสเภณี อยู่กับฉันก็แกล้งเป็นสาวพรหมจรรย์หรือ”
“เว่ยถิง ไอ้บ้า แกพูดจาไร้สาระอะไรของแก” หนิงหรานไม่เคยได้ยินคำแบบนี้มาก่อน โกรธจนต้องพูดคำหยาบออกมา และกำจัดเว่ยถิงไม่ได้
เขาดันเธอเข้าไปที่ขอบสระ กลางวันแสกๆ เธอรู้สึกเจ็บมากจริงๆ
“ฉันพูดจาไร้สาระหรือ” เว่ยถิงบีบเข้าไปที่เอวของหนิงหราน และพูดออกมาด้วยเสียงที่เยือกเย็น “หรือว่าคุณกล้าพูดว่าสองเดือนก่อนคุณไม่เคยขึ้นเตียงกับเฉียวเห้าหยาน”
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บของหนิงหรานเปลี่ยนเป็นตกใจทันที เขารู้เรื่องหมดแล้ว
ใบหน้าที่ตกใจของเธอเข้าไปในสายตาของเว่ยถิง ฮึฮึ จริงด้วยสินะ
สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขา “หนิงหรานนางสารเลว กล้าสวมเขาให้ฉันหรอ”
หนิงหรานตกใจอย่างหนักแล้วส่ายหัว “ไม่ เว่ยถิง คุณฟังฉันอธิบายก่อน เรื่องไม่ใช่อย่างที่คุณคิดแบบนั้น”
ในใจของเว่ยถิงยิ่งแค้นมาก เขาบีบเข้าใปที่คอของหนิงหราน “คุณอยู่ที่บ้านของเฉียวเห้าหยานสามวัน พวกคุณไม่ได้อยู่บนเตียงกัน คุยกันว่าจะรักษาอาการป่วยของฉันเชียวหรือ”
เมื่อเขาป่วยหนักต้องการเปลี่ยนไต หนิงหราน ภรรยาที่แสนดีของเขา ไปนอนบ้านผู้ชายคนอื่นถึงสามวัน
ริมฝีปากของหนิงหรานสั่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตามองไปที่เว่ยถิง “ถิง คุณเชื่อใจฉันได้ไหม ฉันไม่ได้หักหลังคุณจริงๆ ฉันรักคุณมากรักคุณมากนะ”
เว่ยถิงพูดด้วยเสียงเย็นชา “ผมไม่เชื่อใจคุณอีกต่อไปแล้ว”
เขาเดินออกจากตัวเธออย่างเย็นชา และผลักเธอลงไปในน้ำอย่างไร้ความปราณี “หนิงหราน ผมต้องการจะจดทะเบียนหย่ากับคุณ”
หนิงหรานได้ยินคำนั้นก็ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำ รีบวิ่งไปกอดเข้าที่เอวของเว่ยถิง “ไม่ ไม่จดทะเบียนหย่า ถิง ทีรับ ฉันไม่เคยทำเรื่องที่น่าละอายต่อคุณ คุณเชื่อใจฉันได้หรือไม่”
เธอรักเว่ยถิงขนาดไหน เธอจะหย่ากับเขาหรือ เลิกกับเขาไป เธอจะอยู่ต่อไปไม่ได้แน่
ใบหน้าของเว่นถิงเย็นชา เขาแกะมือของเธอออกจากเอวของเขา แล้วผลักเธอลงไปกองกับพื้น “อย่าเอามือสกปรกของคุณ มาจับผม น่าขยะแขยง”
พูดเสร็จ เขาก็เดินจากไป
เว่ยถิงพูดว่าเธอสกปรก เธอสกปรกตรงไหน? ในใจของเธอสะอาดยิ่งกว่า ทั้งหมดคือของเขาคนเดียว ทำไมเขาไม่เชื่อตัวเขาเอง
หนิงหรานร้องไห้อย่าขมขื่น เธออยากลุกขึ้นมาวิ่งตามเขาไป แต่กลับขยับไม่ได้ ข้อเท้าเจ็บเกินไป
“ถิง อย่าไป กลับมานะ” เธอร้องอย่างเสียงดัง แต่เว่ยถิงกลับไม่ได้ยิน เธอทำได้แค่มองเขาหายไปจากสายตา
ผ่านไปครึ่งชั่วพี่จางมาพบหนิงหรานเข้า และนำเธอส่งโรงพยาบาล
ในบทที่ี่ คุณหมอทายาให้เธอ เธอก็คลื่นไส้ขึ้นมา
ในสมองคิดอะไรอยู่ เธอขอร้องให้คุณหมออัลตราซาวน์ให้เธออีกครั้ง
ในมือกำใบแจ้งผลการตรวจแน่น หนิงหรานตื่นเต้นจนตัวสั่น เธอท้องแล้ว ในที่สุดเธอก็ท้องแล้ว
แต่งงาน3ปีแล้ว เธอไม่ท้องเสียที นึกไม่ถึงว่าเวลานี้จะมีลูกแล้ว
หนิงหรานลูบท้องเบาๆ เว่ยถิงไม่ใช่ว่าอยากมีลูกหรือ ตอนนี้เธอท้องแล้ว เขาจะต้องดีใจอย่างแน่นอน
ตอน 2
บทที่ 2 ไร้ยางอาย
ในใจของหนิงหรานปีติยินดี พี่จางพยุงเธอมาที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล นึกไม่ถึงว่าจะเห็นรถของเว่ยถิงขับเข้ามา
เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอออกมา เธอรู้ว่าเว่ยถิงรักเธอ นี้ก็ไม่ใช่ว่าเขามาหาเธอแล้วหรือ
เธอรีบที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกเขา
หนิงหรานโบกมือ รถของเว่ยถิงจอดตรงหน้าเธอ
ประตูรถเปิดออก เว่ยถิงเดินออกมา
“ถิง ฉัน”
และนั้นเว่ยถิงไม่มองเธอแม้แต่น้อย แล้วค่อยๆพยุงผู้หญิงอีกคนลงมาจากรถ หนิงหรานยิ้มที่มุมปาก
“แน่ร์ฉิงฉิง เธอทำไมถึงมาอยู่กับเว่ยถิง” หนิงหรานตกใจกับความสนิทสนมของทั้งสอง
แน่ร์ฉิงฉิงมองหนิงหรานด้วยความสงสาร และทำตัวเหมือนหวาดกลัวซบไปที่อ้อมกอดของเว่ยถิง พร้อมพูดเบาๆว่า “หรานหราน คุณอย่าโกรธเลยนะ ฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย ดังนั้นถิงเลยมาโรงพยาบาลเป็นเพื่อนฉัน”
หนิงหรานโกรธจัด แน่ร์ฉิงฉิงทำแบบนี้ เธอมีอะไรที่จะไม่เข้าใจอีกหรือ “ไม่สบายมาหาหมอ ถ้าคุณไม่สบายก็มาหาฉันสิ ไปหาสามีของฉันทำไม”
แน่ร์ฉิงฉิงเป็นเพื่อนรักของเธอ ทำไมเธอถึงสนิทกับสามีของหนิงหรานขนาดนี้
เว่ยถิงตอบเบาๆ “ฉันเป็นคนไปรับฉิงฉิงเองหละ เธอไม่สบาย ต้องการคนดูแล”
หนิงหรานรู้สึกว่าตัวเองโกรธจนยืนก็ยืนไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน เธอปล่อยมือพี่จาง และเดินไปที่เว่ยถิง จับมือของเขา
“ที่รัก พวกเรากลับบ้านกันก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอกคุณ ให้พี่จางไปหาหมอเป็นเพื่อนเธอก่อนเถอะ” หนิงหรานมองเว่ยถิงอย่างมีความหวัง ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขานอกใจเธอ แต่ว่าเธอก็เลือกที่จะกลับบ้านพร้อมกับเขา เธอไม่สามารถขาดเขาได้
เว่ยถิงมองเธอด้วยความรังเกียจ “คุณทำไมน่ารังเกียจขนาดนี้ ผมพูดไปแล้วไงว่าเราจะจดทะเบียนหย่ากัน ใบหย่าผมวางไว้ที่ห้องรับแขกแล้ว กลับไปคุณก็เซ็นต์ซะเถอะ”
หนิงหรานเหมือนโดนฟ้าผ่า น้ำตาไหลทะลักออกมา “ที่รัก ไม่ ฉันจะไม่จดทะเบียนอย่ากับคุณ คุณรีบกลับบ้านกับฉันได้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกกับคุณจริงๆ”
แน่ร์ฉิงฉิงเดินมาที่หนิงหราน พยักหน้าเหมือนไม่เห็นด้วย และพูดเบาๆว่า “หรานหราน เธอไม่ต้องตื่นเต้นก่อนก็ได้ ใจเย็นก่อนนะ ถึงเธอจะร้องไห้ตอนนี้ ถ้าถิงโกรธขึ้นมาแล้วพูดเรื่องนั้นออกมา ลานจอดรถนี้คนเยอะแยะ คนที่จะเสียหน้าก็คือเธอนะ เธอกลับไปก่อนเถอะ”
ใบหน้าของแน่ร์ฉิงฉิงเหมือนกังวลมาก หนิงหรานเกือบจะนึกว่าเธอดีกับเธอจริงๆ แน่ร์ฉิงฉิงรู้อะไร
หนิงหรานยิ้ม ยกมือขึ้นตบเข้าไปที่หน้าของแน่ร์ฉิงฉิง โกรธและพูดว่า “แน่ร์ฉิงฉิง เสียแรงที่ฉันเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะหน้าไม่อายขนาดนี้ กล้าแย้งสามีของฉัน ให้ฉันไปหรอ คนที่จะไปจริงๆ เป็นเธอต่างหาก”
แน่ร์ฉิงฉิงร้องไออกมา เข้าไปซบที่อกของเว่ยถิง “อือ อือ ถิง ฉันเจ็บ ฉันเวียนหัว”
เมื่อมองเธอทีท่าทีเหมือนสุนัขจิ้งจอก ในใจของหนิงหรานก็ยิ่งแค้น เธอเข้าไปด้วยความเจ็บ แล้วดึงเสื้อคุมของแน่ร์ฉิงฉิง “นางจิ้งจอก ออกไปจากสามีฉันนะ”
“พอได้แล้ว” เว่ยถิงปกป้องแน่ร์ฉิงฉิง เขาผลักหนิงหราน “คุณจะบ้าอะไรอีก”
หนิงหรานล้มลงไปกับพื้น ในใจเจ็บเหมือนโดนมีดกรีด
เขากล้าผลักเธอต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น?
ใบหน้าที่ของเธอเต็มไปด้วยน้ำตามองไปที่เขา “ใช่สิ ฉันกำลังบ้า ฉันคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ฉันก็บ้าแล้ว”
ตอน 3
บทที่ 3 พามือที่สามเข้าบ้าน
เว่ยถิงมองหนิงหรานด้วยสีหน้าเย็นชา “ งั้นคุณก็บ้าไปเถอะ ฉิงฉิง พวกเราไปกันเถอะ”
แน่ร์ฉิงฉิงใบหน้าเหมือนทนดูหนิงหรานที่นั่งอยู่บนพื้นไม่ได้ “แต่ว่า หรานหราน”
เว่ยถิงตอบ “อย่าไปสนใจ”
หนิงหรานน้ำตาไหลพราก ใบทั้งขำทั้งเจ็บ ฮึฮิ อย่าไปสน
ผู้ชายคนที่เคยรักรักมากแม้กระทั่งหนิงหรานแค่ไข้นิดหน่อยก็ถึงกลับเป็นห่วง วันนี้กลับเป็นเขาเองที่ผลักเธอลงกลับพื้น และเดินจากไปอย่างไม่ใยดี
หนิงหรานรู้สึกเจ็บหน้าอก หน้ามืด และเป็นลมทันที
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย
พี่จางเห็นเธอตื่นขึ้นมาก็รีบร้อนพูดขึ้นว่า “คุณนายค่ะ คุณต้องการดื่มน้ำไหม”
หนิงหรานพยักหน้า และตอบอย่างอ่อนล้าว่า “ถิงเขากลับมารึยัง”
“คุณผู้ชายเขา” ใบหน้พี่จางยากที่จะตอบ
“เขาทำไม” หนิงหรานถามอย่างเคร่งเครียด
“ฮึฮึ ถิงเขาพาฉันมาพักรักษาที่นี้ หรานหราน ช่วงนี้ ฉันคงต้องรบกวนเธอหน่อยนะ” ไม่รู้ว่าเมื่อไร แน่ร์ฉิงฉิงมายืนหน้าประตูห้องของหนิงหราน
หนิงหรานมองแน่ร์ฉิงฉิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ในตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “แน่ร์ฉิงฉิง แกกล้ามามากที่มายั่วสามีฉัน”
เสียแรงที่เธออุตส่าห์มองว่าแน่ร์ฉิงฉิงเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด
แน่ร์ฉิงฉิงยิ้มอ่อน แล้วเดินเข้าไปที่เตียงของหนิงหราน “เป็นเธอเองต่างหากที่ไม่ดูแลสามีตัวเองให้ดี จะมาโทษฉันได้ยังไง”
สองตาของหนิงหรานแดงก่ำ “แกนี้มันหน้าไม่อายจริงๆ”
“ฮึ ฮันหน้าไม่อาย คนที่หน้าไม่อายคงเป็นเธอมากกว่าสินะ พูดเต็มปากว่ารักถิง แต่ที่จริงกลับปีนขึ้นไปนอนบนเตียงของศัตรู” แน่ร์ฉิงฉิงยิ้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
หนิงหรานโกรธจนปากสั่น “แน่ร์ฉิงฉิง เรื่องนี้ เป็นเธอเองที่ปากถิงใช่ไหม”
แน่ร์ฉิงฉิงพยักหน้าเหมือนหมดหนทาง “ใช่ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะบอกหรอก แต่ฉันทนเห็นถิงโดนเธอสวมเขาไม่ได้”
หนิงหรานเห็นแน่ร์ฉิงฉิงที่ดูอ่อนโยนแบบนี้ก็โกรธขึ้นมา ก็หยิบนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียงโยนไปที่เธอ “ใยคนต่ำทราม”
แน่ร์ฉิงฉิงหลบไม่ทัน เจ็บจนต้องร้องออกมา “อ่ะ”
ถิงพาเดินเข้าไปในห้องก็เห็นเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า เขารีบเข้าไปดูแน่ร์ฉิงฉิง “ฉิงฉิง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
แน่ร์ฉิงฉิงเลือดไหลที่หน้าผาก “ฉัน ฉันไม่เป็นไร เพียงแค่รู้สึกเวียนหัวแค่นั้น คุณอย่าไปโทษเธอเลยนะ ฉันทำผิดเองหละ หักหลังเพื่อน แต่ว่าถิง ฉันแค่ทนไม่ได้ที่เห็นคุณถูกหลอกนะ”
หนิงหรานเมื่อได้ฟังที่เธอพูด ก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือด “แน่ร์ฉิงฉิง แกอย่าใส่ร้ายฉัน”
แน่ร์ฉิงฉิงรู้ดีว่าหนิงหรานไปหาเฉียวเห้าหยานเพราะอะไร แต่เพราะอะไรเธอถึงต้องพูดโกหกด้วย
ถิงใบหน้าเศร้ามาก เขาเดินเข้าไปข้างหนิงหราน “เพี้ย” ฝ่ามือตบเข้าไปที่ใบหน้าเธอ “ครั้งนี้ฉันตบแทนฉิงฉิง คุณกล้าแม้กระทั่งลงมือกับเพื่อนรักของคุณ”
หูของหนิงหรานเกิดเสียงสะท้อนขึ้นมา เธอไม่อยากจะเชื่อ “เว่ยถิง คุณกล้าตบฉันเพื่อมันงั้นหรือ”
ในท้องของเธอมีลูกของเขาอยู่ เขากลับกล้าตบเธออย่างนั้นหรือ
หนิงหรานหยิบโทรศัพท์แล้วขว้างไปที่แน่ร์ฉิงฉิง “ฉันจะต้องตบมัน มันกล้ามาแย้งสามีของฉัน จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันได้ยังไง”
“แน่ร์ฉิงฉิง แกออกไปซ่ะ ออกไปจากบ้านฉัน” นัยต์ตาของหนิงหรานแดงก่ำด้วยความโกรธ
เว่ยถิงหยิบเอกสารที่อยู่บนตู้หัวเตียงออกมาทิ้งตรงหน้าหนิงหราน “พอได้แล้ว หยุดอาละวาด แล้วเซ็นชื่อซ่ะ เราอย่ากัน”
หนิงหรานมองเว่ยถิง “ฉันไม่ยอมหย่ากับคุณแน่ ฉันท้องแล้ว”