บทที่ 14 ไม่มีลูกแล้วจริงๆ

“เว่ยถิง คุณมันโหดร้ายจริงๆ คุณโกรธแค้นฉันอย่างนี้ ไม่ยอมฉีดยาชาให้ฉัน ฮึฮึ คุณอยากได้ชีวิตของฉันหรอ” หนิงหรานยิ้ม แต่ยิ้มนั้นเจ็บปวดยิ่งนัก

แน่นอนว่าหลิงหรานแค้นมาก เธอแค้นเขาไม่ใช่แค่ทำแท้งลูก แต่ยังแค้นที่เขาไม่ยอมให้ฉีดยาชา เขาแค้นเธออยู่ แค้นแม้กระทั่งการท

บทที่ 15 อสรพิษร้าย

“อี๊ด” เสียงประตูดังขึ้น แน่ร์ฉิงฉิงเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “หรานหราน เธอรู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง”

แต่ทว่าตอนนี้เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอแท้งลูก ใบหน้าของเธอกลับยิ้ม คนแบบนี้ไม่มีเหตุผลที่คนอื่นจะไม่กลัว

หนิงหรานตอนแรกกำลังร้องไห้ มองเห็นแน่ร์ฉิงฉิงเด

บทที่ 16 ทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาเจ็บ

“หนิงหราน คุณเป็นบ้าไปแล้ว ปล่อยฉัน” แน่ร์ฉิงฉิงเจ็บทนร้องตะโกนออกมา เธอกลัวแล้วจริงๆ กลัวว่าตัวเองจะโดนหนิงหรานแทงตาย

แต่ไม่ว่าเธอจะสลัดยังไงก็ไม่ออก มีดของหนิงหรานแทงเข้าไปที่หลังและแขนเสื้อ

เว่ยถิงเข้าไปกอดหนิงหรานเอาไว้ กอกกเข้าแยกออกไปอีกด้าน “