บทที่ 97 เรื่องราวในวัยเด็กที่แสนสะเทือนใจ ดารุอยากจะไปขอโทษเขา

“คุณดารุครับ ตอนนี้คุณอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้วใช่มั้ย”ดรณ์พลันฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด เขายิ้มแล้วดูดีขึ้นมาก ดารุชอบรอยยิ้มของเขาเหลือเกิน มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นที่รัก

ขณะที่เธอจมอยู่ในรอยยิ้มของเขา ดารุถึงขนาด

บทที่ 98 เสี่ยงอันตรายกับหมาป่า

ภายในนั้นมืดทึบ แม้ว่าจะติดไฟผนังไว้ ทว่าแสงสลัวที่ส่องลงมาก็ทำให้เธอแทบจะมองเห็นพื้นได้ไม่ชัด ธวลิตก็มีเงินตั้งมากมายทำไมถึงไม่ติดไฟที่เพดานซะเลยนะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ดารุไม่มีเวลาสนใจเรื่องไฟตลอดทางเดินนี่หรอก เธออยากจะพบธวลิตเร็วๆแล้ว

มีทาง

บทที่ 99 คุณชอบหรอ

โอ้ มีคนช่วยเธอไว้แล้วใช่มั้ย ใช่ธวลิตรึเปล่า ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกดีใจเลยแฮะ ไม่ใช่ว่าเขาควรจะมาปลอบประโลมเธอหน่อยหรอกหรือ เธอก็บาดเจ็บไม่น้อยเหมือนกันนะ แต่น่าเสียดาย ที่เจ็บไม่เท่าหมาป่าตัวนั้น

บริเวณที่ห่างออกไปนั้นปรากฏร่างของธิติอยู่เลือนลาง ดารุได้ยินเสียงนึงเ