บทที่ 96 คุณทำลายชีวิตเธอไปแล้ว

“นภาพร ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ”แผลที่เนื้อลอกเหวอะหวะมีเลือดข้นๆไหลทะลักออกมา จนหยดแหมะลงบนร่างเป็นดวงๆ นภาพรดูเหมือนไม่ใช่คนแล้ว

แต่เป็นร่างของภูติผีร้าย ดารุกลัวมากจนเธอดิ้นตกจากเตียงลงไปที่พื้น และไม่มีแรงแม้แต่จะปีนกลับขึ้นมา

บทที่ 97 เรื่องราวในวัยเด็กที่แสนสะเทือนใจ ดารุอยากจะไปขอโทษเขา

“คุณดารุครับ ตอนนี้คุณอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้วใช่มั้ย”ดรณ์พลันฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด เขายิ้มแล้วดูดีขึ้นมาก ดารุชอบรอยยิ้มของเขาเหลือเกิน มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นที่รัก

ขณะที่เธอจมอยู่ในรอยยิ้มของเขา ดารุถึงขนาด

บทที่ 98 เสี่ยงอันตรายกับหมาป่า

ภายในนั้นมืดทึบ แม้ว่าจะติดไฟผนังไว้ ทว่าแสงสลัวที่ส่องลงมาก็ทำให้เธอแทบจะมองเห็นพื้นได้ไม่ชัด ธวลิตก็มีเงินตั้งมากมายทำไมถึงไม่ติดไฟที่เพดานซะเลยนะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ดารุไม่มีเวลาสนใจเรื่องไฟตลอดทางเดินนี่หรอก เธออยากจะพบธวลิตเร็วๆแล้ว

มีทาง