บทที่ 206 วางยาอย่างลับๆ

เขาขึ้นไปบนเตียง ขณะที่จะประคองดารุขึ้นนั้นกลับพบขอบเตียงนั้นมีของแข็งๆอยู่อันหนึ่ง เขารีบเอาผ้าห่มเปิดออกเห็นมีดที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น

นี่เป็นสิ่งที่ฝนสิรินำมาหรอ? เขาหยิบมีดด้ามนั้นอย่างระมัดระวัง สายตานั้นจับจ้องไปที่ประตูที่ปิดอยู่

ธวิลิตไม่ไว้ใจให้คนอื่นดูแ

บทที่ 207 การทำร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“ไสหัวไป! ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก” ฝนสิริผลักเธอออกไปอย่างโกรธๆ ตัวเองนั้นเดินไปทางที่อยู่อาศัย ไฉไลนั้นสั่นเทาและทรุดลงกับพื้น ร้องไห้เสียใจ

“ไฉไล!”ธิติที่ตามมาแต่ไกลนั้นประคองไฉไลที่อยู่บนพื้นขึ้นอย่างรู้สึกสงสาร “อย่าเสียใจไปเลย ฉันเข้าใจความยากลำบาก

บทที่208 มีอะไรกันแล้วใช่หรือเปล่า

ธวลิตส่ายหน้า “ยาทุกวันๆนั้นน้าหมุยจะเป็นคนนำมาให้ดารุดื่มไม่น่าจะมีปัญหา อีกอย่างดรณ์บอกว่ายานั้นมันผ่านเลือดไปสู่ร่างกาย เพราะว่าเด็กนั้นสารอาหารไม่ครบทำให้ดูดซับเลือดไปเยอะ เลยก่อให้เกิดการแท้ง”

“เลือด?” สายตาของทุกคนมองไปยังที่น้ำเกลือที่แขวนไว้สูง