บทที่ 205 ฝนสิริที่โกรธแค้น

ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ยืนอยู่ตรงปากประตู คุณพรตครับมีสัญญาณ

คิ้วเขาพรตยกขึ้นและวางลง “สัญญาณอะไร”

“คุณธวลิตเอาเครื่องจับสัญญาณพกติดตัวทั้งที่มันไม่เคยทำงานเลย ก็ได้ทำงานขึ้นมา พวกเราตรวจดูแล้วว่าเขาอยู่ใกล้ๆบริเวณนี้ไม่ได้ไปไหนไกล”

ไม่ได้ไปไหนไกล?

บทที่ 206 วางยาอย่างลับๆ

เขาขึ้นไปบนเตียง ขณะที่จะประคองดารุขึ้นนั้นกลับพบขอบเตียงนั้นมีของแข็งๆอยู่อันหนึ่ง เขารีบเอาผ้าห่มเปิดออกเห็นมีดที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น

นี่เป็นสิ่งที่ฝนสิรินำมาหรอ? เขาหยิบมีดด้ามนั้นอย่างระมัดระวัง สายตานั้นจับจ้องไปที่ประตูที่ปิดอยู่

ธวิลิตไม่ไว้ใจให้คนอื่นดูแ

บทที่ 207 การทำร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“ไสหัวไป! ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก” ฝนสิริผลักเธอออกไปอย่างโกรธๆ ตัวเองนั้นเดินไปทางที่อยู่อาศัย ไฉไลนั้นสั่นเทาและทรุดลงกับพื้น ร้องไห้เสียใจ

“ไฉไล!”ธิติที่ตามมาแต่ไกลนั้นประคองไฉไลที่อยู่บนพื้นขึ้นอย่างรู้สึกสงสาร “อย่าเสียใจไปเลย ฉันเข้าใจความยากลำบาก