บทที่175ค่ำคืนของกลิ่นคาวเลือด

“ยอมหรือไม่ยอม”เมธีราไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นมุ่งแต่จะเอาคำตอบอย่างเดียว

“พวกเรา.......เจ้านาย........ยอมค่ะ”ทั้งสองคนลังเลอยู่นานถึงค่อยๆตอบออกมา

“ถ้ายอมก็เอามีดออกมาตัดที่นิ้วเพื่อแสดงว่าได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว”เมธีราหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะมาพูดขึ้

บทที่176โครงการป้องกันการรุกราน

เธอยังคิดถึงเมธีราใจของดารุสั่นถูกความดื้อรั้นที่ใกล้จะบ้าของเธอรู้สึกปวดใจรอเมธีราไม่ได้แตกต่างจากรอความตาย

“ดารุเธอคงรู้สึกว่าฉันนั้นโง่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองห่างจากเขาไม่ได้ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ปราณีแต่นั้นก็ลืมเขาไม่ได้ฉันไม่ได้หวังว่าหลังจากนี้ได้อยู่ด้วยกันห

บทที่177ที่รักอย่ากลัวไปเลย

เสียงหัวเราะหยุดอยู่ที่ข้างหูของเธอดารุอยากจะหาอะไรมาปิดหูจริงๆใบหน้าของเขาที่โหดร้ายเปล่งประกายไม่หยุดอยู่ที่หน้าของเธอนอกจากความกำเริบเสิบสานก็คือความชั่วร้าย

ต่อมาพวกเขาไปตรวจดูโกดังเสบียงอาหาร

“เจ้านายเสบียงอาหารของพวกเราสำรองไว้เยอะมากถึงแม้ว่าตำรวจเห