บทที่169ละครโศกนาฏกรรมของไฉไล

“คุณ...รู้ได้อย่างไร?”เธอไม่เข้าใจ

“เธอก็แค่นำภาพบันทึกของเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ส่วนหนึ่งใส่เข้าไปไม่เคยคิดว่าจะหลอกคุณได้จริงๆ”ธวลิตมองเธอหัวเราะน้อยๆด้วยความเอ็นดูพูดอธิบาย

“อ้อ”เธอผ่อนลมหายใจไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไปแต่เปลี่ยนมาร้องไห้ออกมาอี

บทที่170คิดกลัวไปเองฉากหนึ่ง

“คือว่า...ฉันยัง...”ความกระตือรือร้นของน้าธารีทำให้ธินิดาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเธอเงียบไปนานในตอนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดจนจบประโยค

“ใช่ที่นี่เป็นบ้านที่พวกเราทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกันพวกเราทุกคนล้วนต้องอยู่ที่นี่ด้วยกันต่อไป”ดารุพูดขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมโต๊ะทานอาหาร

บทที่171ยากที่จะรับได้

“บอกให้พวกเขาหยุดเร็วๆเข้าอย่าฆ่าคนที่บริสุทธิ์ไม่รู้อีโหน่อีเหน่”ดารุใช้แรงเพื่อง้างมือของเขาแต่แรงนั้นไม่ได้ดังใจเธอเห็นลูกปืนเหนียวไกลอีกครั้งและก็มีเจ้าหน้าที่ที่ไม่เกี่ยวข้องล้มลงหลายรายร้องเสียงหลง

มองด้วยหางตาในที่สุดดารุก็เห็นธิติเขาไม่ได้ทิ้งเธอแต่ว่าได้ติดต