บทที่170คิดกลัวไปเองฉากหนึ่ง

“คือว่า...ฉันยัง...”ความกระตือรือร้นของน้าธารีทำให้ธินิดาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเธอเงียบไปนานในตอนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดจนจบประโยค

“ใช่ที่นี่เป็นบ้านที่พวกเราทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกันพวกเราทุกคนล้วนต้องอยู่ที่นี่ด้วยกันต่อไป”ดารุพูดขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมโต๊ะทานอาหาร

บทที่171ยากที่จะรับได้

“บอกให้พวกเขาหยุดเร็วๆเข้าอย่าฆ่าคนที่บริสุทธิ์ไม่รู้อีโหน่อีเหน่”ดารุใช้แรงเพื่อง้างมือของเขาแต่แรงนั้นไม่ได้ดังใจเธอเห็นลูกปืนเหนียวไกลอีกครั้งและก็มีเจ้าหน้าที่ที่ไม่เกี่ยวข้องล้มลงหลายรายร้องเสียงหลง

มองด้วยหางตาในที่สุดดารุก็เห็นธิติเขาไม่ได้ทิ้งเธอแต่ว่าได้ติดต

บทที่172ฆ่าตัวเอง

“ไฉไล”ดารุเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยทำได้ก็แค่เบิกตามองไฉไลถูกคนรังแกอย่างนี้สิ่งที่เห็นด้วยตาตัวเองยังน่ากลัวกว่าสิ่งที่คิดไว้อีกเธอไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเมธีราจะทำอย่างนี้

“เชื่อฟังถ้าอยากให้เขานั้นใช้ชีวิตดียิ่งขึ้นก็ต้องเชื่อฟังไม่อย่างนั้นแล้วฉันจะเรียกให