บทที่168ทำให้เข้าใจผิด

เสียงของน้าธารีดังขึ้นอย่างร้อนใจเธอฝืนตอบคำถามข้อสองข้อความรู้สึกวิงเวียนมีมากเกินไปแล้วจริงๆวางสายโทรศัพท์นอนบนโซฟาในล็อบบี้อย่างอ่อนปวกเปียก

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้เธอไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะถือมือถือเธอหลับตาลงฝืนให้ตัวเองมีการรับรู้ชัดเจนต่อไปเรื่อยๆไฉไลออกไป

บทที่169ละครโศกนาฏกรรมของไฉไล

“คุณ...รู้ได้อย่างไร?”เธอไม่เข้าใจ

“เธอก็แค่นำภาพบันทึกของเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ส่วนหนึ่งใส่เข้าไปไม่เคยคิดว่าจะหลอกคุณได้จริงๆ”ธวลิตมองเธอหัวเราะน้อยๆด้วยความเอ็นดูพูดอธิบาย

“อ้อ”เธอผ่อนลมหายใจไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไปแต่เปลี่ยนมาร้องไห้ออกมาอี

บทที่170คิดกลัวไปเองฉากหนึ่ง

“คือว่า...ฉันยัง...”ความกระตือรือร้นของน้าธารีทำให้ธินิดาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเธอเงียบไปนานในตอนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดจนจบประโยค

“ใช่ที่นี่เป็นบ้านที่พวกเราทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกันพวกเราทุกคนล้วนต้องอยู่ที่นี่ด้วยกันต่อไป”ดารุพูดขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมโต๊ะทานอาหาร