บทที่167ถูกวางยาแล้ว

ดารุเอียงหน้าออกไปอย่างดื้อรั้นยังถูกเขาดึงกลับมาโดยที่เธอก็ไม่เต็มใจเลยสักนิด

“ก็ถือว่าฉันจะเป็นห่วงพี่ก็แล้วกันพี่ควรจะพาไฉไลออกไปจากที่นี่ถ้ายังขืนอยู่ที่นี่ต่อไปก็อาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้”

“ได้ยินที่เธอพูดว่ายังเป็นห่วงฉันแบบนี้ฉันก็ดีใจเพื่อเธอแล้วแม้จะยากลำบ

บทที่168ทำให้เข้าใจผิด

เสียงของน้าธารีดังขึ้นอย่างร้อนใจเธอฝืนตอบคำถามข้อสองข้อความรู้สึกวิงเวียนมีมากเกินไปแล้วจริงๆวางสายโทรศัพท์นอนบนโซฟาในล็อบบี้อย่างอ่อนปวกเปียก

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้เธอไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะถือมือถือเธอหลับตาลงฝืนให้ตัวเองมีการรับรู้ชัดเจนต่อไปเรื่อยๆไฉไลออกไป

บทที่169ละครโศกนาฏกรรมของไฉไล

“คุณ...รู้ได้อย่างไร?”เธอไม่เข้าใจ

“เธอก็แค่นำภาพบันทึกของเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ส่วนหนึ่งใส่เข้าไปไม่เคยคิดว่าจะหลอกคุณได้จริงๆ”ธวลิตมองเธอหัวเราะน้อยๆด้วยความเอ็นดูพูดอธิบาย

“อ้อ”เธอผ่อนลมหายใจไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไปแต่เปลี่ยนมาร้องไห้ออกมาอี