บทที่166ถือว่าเป็นความห่วงใยที่เธอมีให้ฉันได้มั้ย

“มาลูกทานเสียหน่อยดูซิไม่กี่วันมานี้ลูกทั้งได้รับบาดเจ็บทั้งยังต้องดูแลแม่ผอมลงตั้งเยอะ”น้าธารีพูดด้วยความรักใคร่เอ็นดูคีบอาหารใส่ชามของดวิษไม่หยุดหย่อน

“คุณก็ทานด้วยสิ”ดวิษไม่ปฏิเสธพูดด้วยความเกรงใจ

“แม่ผู้แสนดีรักและเป็นห่วงลูกชายตั

บทที่167ถูกวางยาแล้ว

ดารุเอียงหน้าออกไปอย่างดื้อรั้นยังถูกเขาดึงกลับมาโดยที่เธอก็ไม่เต็มใจเลยสักนิด

“ก็ถือว่าฉันจะเป็นห่วงพี่ก็แล้วกันพี่ควรจะพาไฉไลออกไปจากที่นี่ถ้ายังขืนอยู่ที่นี่ต่อไปก็อาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้”

“ได้ยินที่เธอพูดว่ายังเป็นห่วงฉันแบบนี้ฉันก็ดีใจเพื่อเธอแล้วแม้จะยากลำบ

บทที่168ทำให้เข้าใจผิด

เสียงของน้าธารีดังขึ้นอย่างร้อนใจเธอฝืนตอบคำถามข้อสองข้อความรู้สึกวิงเวียนมีมากเกินไปแล้วจริงๆวางสายโทรศัพท์นอนบนโซฟาในล็อบบี้อย่างอ่อนปวกเปียก

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้เธอไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะถือมือถือเธอหลับตาลงฝืนให้ตัวเองมีการรับรู้ชัดเจนต่อไปเรื่อยๆไฉไลออกไป