บทที่165ความสิ้นหวังของไปรยา

“เดิมทีที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ของคุณคุณมีอะไร?ทุกที่ในคฤหาสน์หลังนี้ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยของฉันกับธวลิตพวกเราผ่านช่วงเวลาที่สวยงามมีความสุขด้วยกันที่นี่แค่ดอกไม้ที่ผลิบานในห้องดอกไม้ก็พอจะอธิบายทุกอย่างแค่ความทรงจำของพวกเราก็พอจะพิสูจน์ความรู้สึกที่พวกเรามีให้กัน!”ไปรยาซาบ

บทที่166ถือว่าเป็นความห่วงใยที่เธอมีให้ฉันได้มั้ย

“มาลูกทานเสียหน่อยดูซิไม่กี่วันมานี้ลูกทั้งได้รับบาดเจ็บทั้งยังต้องดูแลแม่ผอมลงตั้งเยอะ”น้าธารีพูดด้วยความรักใคร่เอ็นดูคีบอาหารใส่ชามของดวิษไม่หยุดหย่อน

“คุณก็ทานด้วยสิ”ดวิษไม่ปฏิเสธพูดด้วยความเกรงใจ

“แม่ผู้แสนดีรักและเป็นห่วงลูกชายตั

บทที่167ถูกวางยาแล้ว

ดารุเอียงหน้าออกไปอย่างดื้อรั้นยังถูกเขาดึงกลับมาโดยที่เธอก็ไม่เต็มใจเลยสักนิด

“ก็ถือว่าฉันจะเป็นห่วงพี่ก็แล้วกันพี่ควรจะพาไฉไลออกไปจากที่นี่ถ้ายังขืนอยู่ที่นี่ต่อไปก็อาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้”

“ได้ยินที่เธอพูดว่ายังเป็นห่วงฉันแบบนี้ฉันก็ดีใจเพื่อเธอแล้วแม้จะยากลำบ