บทที่164การเปลี่ยนแปลงของดวิษ

“ดวิษแกตายแน่!”เมธีราผู้เหี้ยมโหดตามมาถึงด้านข้างของดวิษพวกเขาอัดตรงกลางอยู่ระหว่างน้าธารีกับธวลิตพอดี

เขาเหนี่ยวไกปืนหรือว่ากระสุนจะหมดแล้วบทที่ทุกคนล้วนผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งเขาควักปืนพกกระบอกหนึ่งออกมาเล็งไปที่หน้าอกของดวิษ

“เมธีรา!นายเตรียมจะฆ่าฉันทิ้

บทที่165ความสิ้นหวังของไปรยา

“เดิมทีที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ของคุณคุณมีอะไร?ทุกที่ในคฤหาสน์หลังนี้ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยของฉันกับธวลิตพวกเราผ่านช่วงเวลาที่สวยงามมีความสุขด้วยกันที่นี่แค่ดอกไม้ที่ผลิบานในห้องดอกไม้ก็พอจะอธิบายทุกอย่างแค่ความทรงจำของพวกเราก็พอจะพิสูจน์ความรู้สึกที่พวกเรามีให้กัน!”ไปรยาซาบ

บทที่166ถือว่าเป็นความห่วงใยที่เธอมีให้ฉันได้มั้ย

“มาลูกทานเสียหน่อยดูซิไม่กี่วันมานี้ลูกทั้งได้รับบาดเจ็บทั้งยังต้องดูแลแม่ผอมลงตั้งเยอะ”น้าธารีพูดด้วยความรักใคร่เอ็นดูคีบอาหารใส่ชามของดวิษไม่หยุดหย่อน

“คุณก็ทานด้วยสิ”ดวิษไม่ปฏิเสธพูดด้วยความเกรงใจ

“แม่ผู้แสนดีรักและเป็นห่วงลูกชายตั